Thyerjet/frakturat e kockave të hundës dhe të kockave të nofullës së sipërme/maksilare

Thyerjet/frakturat e kockave të hundës dhe të kockave të nofullës së sipërme/maksilare

Këto janë zakonisht thyerje me shkaqe traumatike që prekin piramidën hundore të kockave të mirëfillta të hundës dhe/apo kërcin hundor si dhe të kockave të nofullës së sipërme (maksilare).

Piramida hundore për shkak të situatës së veçantë topografike preket shpesh në rastet e traumës së fytyrës. 70% e thyerjeve të hundës i detyrohen aksidenteve rrugore ndërsa 30% që mbetet ka të bëjë me trauma të llojeve të ndryshme, rastësishme ku përfshihen aksidentet në punë, aksidentet sportive etj.

Në relacion me intensitetin e forcës goditëse, thyerja mund të qëndrojë e kufizuar në piramidën hundore apo mund të shtrihet edhe në formacionet skeletike fqinje, dhe në të tjera raste mund të shtyhet deri në bazën e kafkës (duke prekur kockat e bazës së kafkës).

Thyerjet mund të jenë me ose pa spostim të fragmenteve të kockave.
Ekzistojnë thyerje gjatësore me spostim anësor, që verifikohen për shkak të traumave të veprojnë me drejtim anësor dhe që shkaktojnë një shkëputje/veçim ipsilateral me prejardhjen e traumës.

Ekzistojnë thyerje me gropëzim, apo me zhytje të fragmenteve të kockave; kjo ndodh në rastet kur trauma vepruese ka një drejtim antero-posterior. Këto thyerje mund të jenë të tipit ‘si libër i hapur’, me gropëzim të thjeshtë, apo me shtypje.

Kur trauma vepruese ka një drejtim nga poshtë lartë, verifikohet një shkëputje e midis kockës së hundës dhe kockës frontale.

Ekzistojnë edhe thyerje hundore të bashkëlidhura me thyerje të kockave të masivit të fytyrës, por këto ndodhin kur një traumë e dhunshme godet në nivel të qepjes fronto-nazale(hundore).

Trauma tepër të dhunëshme që prekin edhe kockën etmoidale tek ‘lamina cribrosa’ mund të shkaktojnë një derdhje të lëngut cerebro-spinal nga hunda (ang: CSF rhinorrhoea) si dhe anozmi (paaftësi për të nuhatur) për shkak të dëmtimit të nervit olfativ (të nuhatjes).

 

Linjat e thyerjes.
Linjat e thyerjes rrezatohen drejtë skeletit të fytyrës dhe ndjekin të ashtuquajturat linja të dobësisë të përshkruara nga Le Fort-i.

Linjat e thyerjes/frakturës sipas Le Fort

Thyerje e tipit Le Fort I, apo thyerja e Guerin-it – në këtë rast harku dentar i sipërm shkëputet në bllok nga kocka maksilare e sipërme.

Thyerje e tipit Le Fort II – në këtë rast linja e thyerjes/frakturës identifikohet apo më mirë të themi, përket me linjën mediane të dobësisë të masivid të fytyrës. Më specifikisht ajo prek: kockat dhe septumin apo murin darës të hundës, degët montuese të kockave maksilare dhe nëpërmjet vrimës infraorbitare (nën-orbitare) arrinë kockën zigomatike (malare).

Thyerje e tipit Le Fort III – në këtë rast ndodh një shkëputje e bazës së kafkës nga masivi i kockave të fytyrës. Linja e frakturës/thyerjes fillon nga qepja fronto-nazale, prek kockat e lotëve, murin medial të orbitës, çarjen orbitale inferiore dhe mbërrinë tek qepja fronto-zigomatike.

 

Simptomatologjia e thyerjeve të kockave të hundës: dhimbje, gjakdardhje (epistazë), bllokim të hundës, anozmi (pamundësi nuhatje), rinolikuorre (derdhje e lëngut cerebro-spinal nga hunda).

 

Ekzaminimi obiektiv i pacientit
Vihet në pah një modifikim anatomik i piramidës hundore si dhe një hematomë apo reagim edematoz nënlëkuror.
Mund të gjendet një enfizemë nënlëkurore, si dhe një ekimozë e vonë.
Duhet bërë gjithnjë një rinoskopi me qëllim që të vlerësohen kushtet e murit ndarës të hundës (septumit).
Duhet të realizohet në radiografi e kafkës, mbi të gjitha në projeksion anësor/lateral, për të vlerësuar dhe demonstruar linjat e thyerjes/frakturës, si dhe për të zbuluar spostimin e fragmenteve. Në rast se dyshohet një thyerjes maksilare është e nevojshm te kryhet një tomografi e kompjuterizuar TC.

 

Ndërlikimet
Të menjëhershme – Hematomë e murit ndarës të hundës (septumit) e cila nëse nuk kullohet/drenazhohet mund t’i japi origjinë një empieme me pasojë rrezik nekroze të kërcit të septumit.
Të vona – Deformime të konformacionit dhe/apo simetrisë së piramidës hundore dhe devijim apo shpim i septumit të hundës.

 

Terapia
Së pari duhet reduktuar/pakësuar dhe kufizuar thyerja/fraktura (brenda 5-6 ditëve nga trauma). Duhet që fragmentet kockore të rivendosen në vendet e veta primitive duke ushtruar një presion të drejtim të kundërt me atë të traumës.
Mëpastaj duhet realizuar një kufizim i jashtëm nëpërmjet një harku të ngurtë që hiqet pas 1 jave, dhe një kufizim i brendshëm nëpërmjet një tamponimi me garza që hiqen në ditën e 3-të.
Për disa ditë duhet të jepet një mbrojtje antibiotike.
Në rast të thyerjeve të tipit Le Fort, duhet realizuar një kufizim me vida në titan.


© Rinstinkt blog

Infertiliteti (jopjelloria) në çift

Infertiliteti / jopjelloria në çift

Jopjelloria përkufizohet nga O.B.SH. si një sëmundje. Përgjithësisht raportet seksuale të pambrojtura në çift shpienë në ngjizje në 50% të rasteve brenda 3 muajve, në 75% të rasteve brenda 6 muajve dhe në 90% të rasteve brenda 1 viti. Pra brenda vitit të parë pjesa më e madhe e çifteve janë në gjendje që të mbeten shtatëzanë.

Për të optimizuar mundësinë për një shtatëzani çiftet duhet që të kryejnë raporte seksuale të shpeshta në ditët që i paraprijnë lëshimit të vezës/ovulit, pra ovulacionit apo ovulimit. Zakonisht ovulimi ndodh në mes të ciklit menstrual, pra në mes të periudhës që ka si fillim ditën e parë të ciklit aktual dhe ditën e parë të ciklit vijues.

Jopjelloria nuk është vetëm një problematikë femërore, por prek edhe meshkujt.

Infertiliteti/jopjelloria mund të shkaktohet nga probleme me spermën (rreth 30-35% e rasteve), probleme me ovulimin (20% e rasteve), probleme me tibat e Fallopit dhe me anomali të pelvisit (30%), probleme me mukusin e qafës së mitrës (rreth 5%), apo me faktorë të tjerë të pa identifikuar (10%).

Konsumi i lartë i kafeinës apo i duhanit ndikon negativisht tek fertiliteti/pjelloria; pra nuk këshillohet të konsumohen.

Diagnoza e jopjellorisë/infertilitetit kërkon një vlerësim të plotë të të dy partnerëve; ky vlerësim ka kuptim të bëhet vetëm pas një viti provash për të rënë shtatëzanë.
Vlerësimi (apo vizita nga mjeku) mund dhe duhet të bëhet më parë në rast se: 1. femra ka më shumë se 35 vjeç, 2. femra ka një cikël menstrual pak të shpeshtë (më pak se nëntë gjatë vitit), 3. femra paraqet anomali të mitrës, të tubave të Fallopit apo të vezoreve, 4. apo kur mjekët kanë identifikuar apo kur dyshohen probleme në spermën e mashkullit.

Duhet theksuar se mosha është një faktor i rëndësishëm sidomos për femrën, sepse me kalimin e moshës shtatëzania bëhet më e vështirë dhe rreziku për ndërlikime rritet. Për më tepër sa më e lartë mosha e femrës aq më pak kohë kihet në dispozicion për të zgjidhur probleme jopjellorie përpara menopauzës.

Trajtimi i infertilitetit/jopjellorisë
Pasi gjendet shkaku, trajtohet shkaku. Ndonjëherë janë të nevojshme ilaçet, herë të tjera janë të nevojshme teknikat e fertilizimit të asistuar. Rëndësi kanë edhe masat e ndërmarra për të zvogëluar stresin.

Ndër ilaçet e përdorura tek femra janë ilaçet për stimulimin e maturimit dhe të lëshimit të vezëve, të ashtuquajturit ilaçe të pjellorisë, si për shembull Klomifeni, Letrozoli dhe gonadotropinat njerëzore.

Fekondimi in vitro

Tek teknikat e fertilizimit të asistuar bëjnë pjesë inseminimi intra-uterin (brenda mitrës) në të cilin paraprakisht tek mahskulli seleksionohen vetëm spermatozoidet më aktive që mëpastaj futen drejtëpërdrejtë në mitrën e femrës.

Fekondimi in vitro, parashikon stimulimin e vezoreve, marrjen e vezëve të pjekura, fekondimin me spermën në kulturë (in vitro), rritjen e embrioneve në kulturë dhe mëpastaj implantin/mbjelljen e një apo më shumë embrionëve në mitrën e femrës.

Nëse nuk arrihet në një gjendje shtatëzanie pas 3 vitesh tentativash apo pas 2 vitesh trajtimit për infertilitetin/jopjellorinë, mundësitë për shtatëzani janë tepër të pakëta.

© Rinstinkt Blog

Drejtë një diagnoze gjithnjë e më të hershme të autizmit

Drejtë një diagnoze gjithnjë e më të hershme të autizmit

Autizmi është një problem serioz për shumë familje. Dhe për shkencën është ende një vramendje me zgjidhje të vështirë. Studime të kohëve të fundit mbi origjinën gjenetike të sëmundjes tregokan se simptomat e para të autizmit shfaqen përpara lindjes, duke hapur kështu rrugën ndaj një diagnoze tepër të hershme.

Pjesën më të madhe të rasteve kur flitet për autizmin flitet edhe për vaksinat. Kjo, që prej kohës kur i famshmi (me trishtim) mjek Andrew Wakefield publikoi në revistën Lancet një artikul që kërkonte të demonstronte një lidhje mes autizmit dhe vaksinës trevalente. Sot studimi është tërhequr dhe Wakefield nuk bën më pjesë në urdhërin e mjekëve, që kur u zbulua se të dhënat e përdorura për studimin në fjalë ishin të rreme. Megjithatë, kjo nuk do të thotë se autizmi nuk ekziston. Dhe mbi autizmin dihen ende shumë pak gjëra, aq sa ekziston një ditë botërore përkushtuar për rritjen e ndërgjegjësimit përreth ketij shqetësimi.

Pjesët e trurit të prekura nga autizmi

Pjesët e trurit të prekura nga autizmi

Fakti që dimë mjaft pak nuk habit nga momenti që deri në 1900 nuk ekzistonte as koncepti klinik i autizmit. Sot dimë se është një shqetësim neuro-psikiatrik dhe që ka të bëjë me funksionet cerebrale dhe i përket kategorisë më të përgjithshme të çrregullimeve të përhapura të zhvillimit. Simptomat e autistëve (subjekteve me autizëm), që shfaqen që vitet e para të jetës, janë tepër të larmishme: aftësi e kufizuar shprehie verbale, prirje drejt izolimit dhe mbylljes shoqërore, por edhe hipereksitim dhe sjellje obsesive.

Ka gradë dhe forma të ndryshe autizmi pak a shumë të rënda, dhe diagnoza është disi e ndërlikuar. Rritja e rasteve të zbuluara e ka transformuar autizmin nga problem “mes të shumtëve” në temë me domethënie të madhe dhe burim shqetësimi për familjet. Shqetësim serioz duke parë se nuk ekziston “pilula” që kuron autistët, pavarësisht se mund të drejtoheni nga soministrimi i ilaçeve të posaçëm për të reduktuar shqetësimet më problematike.

Thelpësisht nuk ekziston mjekimi i lehtë, por një seri indikacionesh dhe trajtimesh të llojeve të ndryshme që, kur shqetësimi nuk është tepër i rëndë, mund të zvogëlojnë në mënyrë domethënëse disa nga simptomat. Dhe janë trajtime jo banale që kërkojnë para së gjithash një vrrullshmëri në të vepruar, meqë efikasiteti i procesit terapeutik rritet në mënyrë domethënëse nëse fillohet herët sapo shfaqen të parat simptoma të qarta. Mëpastaj janë të nevojshme një përfshirje korrekte dhe konstante e familjeve, një mbështetje e psikologëve dhe psikoterapeutëve dhe përdorimi i suporteve konjitive, si të mësuarit nëpërmjet kompjuterit apo përdorimi i gjuhës së shenjave. Të gjitha, ndërhyrje që duhen vlerësuar rast për rast dhe që nuk funksionojnë mbi të gjithë fëmijët, në të gjitha moshat dhe me të njëjtin efikasitet.

Por përse bëhesh autist? Cilat shkaqe të qarta njihen? Fatkeqësisht nuk e dimë ende. Janë formuluar shumë hipoteza, disa fantashkencore, të tjera të besueshme, por nuk kemi mbërritur akoma në një zgjidhje. Megjithatë duket se nuk ekziston një shkak i vetëm, por më tepër shumë shqetësime me shkaqe të ndryshme. Si në vonesën mendore, pra, duket se në rrënjë të shqetësimeve të autizmit janë disa çrregullime trunore të ndryshme mes tyre. Mes hipotezave të ndryshme mund të citohen konteksti prenatal (mosha e prindërve, ekspozimi i nënës ndaj substancave ndotësse gjatë shtatëzanisë etj), kushtet e fëmijës në lindje, alergji apo probleme të tjera të mundshme të sistemit imunitar. Megjithatë, një nga bashkëshkaqet që duket se është vërifikuar është sigurisht origjina gjenetike. Dhe se origjina gjenetika ka një rëndësi domethënëse, së bashku me faktorë ambientalë, duket se është treguar nga një studim i kohëve të fundit i botuar në New England Journal of Medicine[1].

Sipas këtij studimi shenjat e para të autizmit mund të zhvillohen përpara lindjes. Janë analizuar indet trunore të 11 fëmijëve autistë të një moshe nga 2 deri në 15 vjeç, të vdekur parakohe për shkaqet të ndryshme nga autizmi. Falë përdorimit të shenjuesëve molekularë specifikë për formimin e kores, është zbuluar se fëmijët autistë paraqisnin një çorganizim të veçantë të neuroneve dhe një arkitekturë qelizore jo-normale. Në veçanti mungonin disa nga këto shenjuesit e rëndësishëm molekularë të qelizave trunore. Meqë formimi i këtyre zonave specifike fillon që përpara lindjes, sipas kërkuesve shkencorë ekzistojnë mundësi të mira që simptomat e para të autizmit të fillojnë të shfaqen që gjatë shtatëzanisë.

Edhe më i kohëve të fundit, i disa ditëve më parë, është botimi i një studimi në Nature Genetics[2], që duket se tregon se si tjetërsimi i një sekuence të caktuar të ADN-së mund të bashkëlidhet me lindjen e shqetësimeve të spektrit autistik. Kjo duket se konfirmon origjinën kryesisht gjenetike të sëmundjes dhe shpjegon përmirësimet që ndjekin trajtime të hershme dhe të zgjatura, për efekt të rivendosjes së lidhjeve (nervore). Natyrisht të dish paraprakisht nëse një fëmijë do të jetë autistik apo jo nuk është një lajm me pak rëndësi dhe sjell me vete probleme etike me domethënie të madhe.

Por një gjë është e sigurt: shkenca kërkon zgjidhje dhe shpesh nuk mund të japi përgjigje në kohët që do të donim. Gjithsesi mund të na ndihmojë të kuptojmë më mirë sëmundjet që na godasin. Për këtë arsye duhet lënë që kërkuesit të bëjnë punën e tyre dhe të shmanget besimi në lajme të rreme, alarmiza të pa-justifikuar dhe pseudo-kura jo të verifikuara. Përndryshe, ata që e pësojnë janë pikërisht të sëmurët dhe familjet e tyre.


Federico Baglioni (“Strade”)

Studimet e cituara:
[1] N Engl J Med 2014; 370:1209-1219 (“Patches of Disorganization in the Neocortex of Children with Autism”)
[2] Nature Genetics (2014) doi:10.1038/ng.2980

[Nëse postimi të pëlqeu, dhe do të qëndrosh i/e azhornuar, mos harro të vendoshësh një “Like” tek faqja e blogut në Facebook.]

—————————————————————————————–

Rinstinkt blog gjatë vitit 2013

Rinstinkt blog gjatë vitit 2013

Disa statistika mbi Rinstinkt Blog

Rinstinkt Blog, gjatë vitit 2013 është parë 240,000 herë. Gjatë vitit blogu ka patur 215 postime të reja, duke e pasuruar edhe më arkivën e blogut, ku tanimë gjenden 635 postime.

Dita me më shumë vizita ka qenë 5 Nëntori me 1,607 vizita.

Numra... numra... numra

Numra… numra… numra

Nga erdhën vizitorët e Rinstinkt Blog gjatë vitit 2013?

Statistikat e WordPress-it më thonë se vizitorët dhe lexuesit e mi kanë ardhur kryesisht nga tre vende: Shqipëria (182,755), Kosova (19,089) dhe Maqedonia (15,468). Ndjekin vende të tjera europiane në të cilat jetojnë shqiptarë, si Italia (5,543), Gjermania (3,263) dhe Greqia (1,726).

Klikime... klikime... klikime

Klikime… klikime… klikime

Rinstinkt Blog aktualisht ndiqet nga mbi 400 persona, rreth 300 prej të cilëve nëpërmjet Facebook-ut (pjesa tjetër nëpërmjet postës elektonike dhe e-mail-it).

Kur të dhemb prostata

Kur të dhemb prostata

Ardian Vehbiu (këtej e tutje: AV), para disa ditësh në blogun e vet[1] kapi një shkrim të Dr. Myftar Barbullushit të botuar tek gazeta Panorama[2]. Shkrimi i Dr. Barbullushit, tejet divulgativ, në gjykimin tim apelonte për më shumë kujdes ndaj vetes, duke e lidhur këtë, në një shënim të vogël në fund të shkrimit, me maninë tonë për politikën shterpe. Kur politika duhet të ofroj zgjidhje, edhe për shëndetin.

AV merr, dhe më pas rimerr, disa herë gjatë komenteve të lëna tek blogu i vet disa statistika amerikane. Pra të përftuara nga të dhëna të mbledhura nga meshkuj amerikanë. Kjo ka shumë rëndësi të theksohet sepse ambineti luan një rol të jashtëzakonshëm në lindjen dhe zhvillimin disa lloje sëmundjesh.

Statistikat e sjella nga AV nuk kanë se si dhe pse të kundërshtohen sepse i jep edhe NIH[3]. Ajo që AV nuk kupton është se asnjë statistikë nuk mund të ekstrapolohet apo të interpretohet jashtë kontekstit të vet; konteksti i atyre statistikave është realiteti amerikan, mënyra e jetesës së meshkujve amerikanë etj.

Kështu AV nuk ka të dhëna mbi përhapjen, për shkaqe gjenetike apo ambientale, të tumorit të prostatës qoftë beninj qoftë malinj në popullatën e meshkujve shqiptarë. Për më tepër të gjithë ata që kanë njëfarë moshe e dinë kushtet ndaj të cilave janë ekspozuar mbi-50 vjeçarët e sotëm në të shkuarën. Mjaft të kujtoj se edhe sot në disa qëndra të banuara njerëzit janë të ekspozuar ndaj eternitit, fibrat e holla e të cilit mund të shkaktojnë kancer të mushkërive.

Ndonjë do të thoshte se as Dr. Barbullushi, kur ka shkuar shkrimin, mund të mos ketë patur apo mund të mos ketë as tani statistika për të mbështetur ato deklarata dhe atë përqasje ndaj diagnozës. Unë po spekuloj dhe po e marr si të mirëqenë faktin se doktori nuk i ka… Por minimalisht biem dakord se doktori ka më shumë eksperiencë se AV mbi shëndetin e popullatës shqiptare, të popullatës mashkullore shiptare? Natyrisht që po.

Siç ia vura në dukje edhe AV tek blogu i vet, të gjithë kanë të drejtë të kenë opinionet e veta, por disa mbeten thjeshtë opinione, të një opinionisti, ndërsa të tjera opinione kanë një peshë më të madhe, pikërisht sepse dalin nga njerëz me një përvojë të caktuar, me vite e vite shkollim, me vite e vite eksperiencë teorike  dhe praktike…

Unë nuk do të merrem fare me meritën e testit për të shpëtuar jetë, apo efikasitetin e tij, sepse këto janë debate që ende zhvillohen mes ekspertëve.

Mosreplikimi i Dr. Barbullushit, nëse është në dijeni të debatit të kotë që është ngritur nga shkrimi i tij, është për t’u vlerësuar dhe interpretuar ekzaktësisht si mos-replikimi dhe heshtja e dyshes Dawkins-Gould ndaj provokimeve të fondamentalistëve fetarë.
Përgjigjja e Dawkins (dhe Gould) ishte se, të përgjigjurit (ndaj provokimeve) implikonte indirekt vendosjen e tjetrit në të njëjtin plan, qoftë edhe të zotërimit të njohurive të fushës së caktuar. Pra duke u përgjigjur i njeh interlokutorit, në sytë e publikut, një cilësi që ai nuk e ka.

Testi PSA është i vlefshëm, me qenë se mat nivelin hematik të një antigjeni (proteine) specifik të prodhuar nga gjëndra e prostatës. Kështu testi shprehet vetëm për dhe vetëm rreth shqetësimeve të prostatës. Testi ka edhe anët e veta negative, si të gjithë testet e tjera. Si gjithçka bëjmë ne në jetën tonë të përditshme.

Unë i trembem vetëm një gjëje. Kam frikë se një pjesë e mirë e atyre që kanë lexuar këto shkime kanë keqkuptuar rolin e testit. Kam frikë se vet AV ka keqkuptuar rolin e testit, ose të paktën nuk e ka shpjeguar mirë atë.

Me anë të atij testi analizohet niveli hematik (i gjakut) i një proteine të caktuar. Nëse kjo proteinë gjendet në nivele të larta (dhe këto janë përcaktime arbitrare statistikore që vendosen mes ekspertësh) atëherë, përgjithësisht, theksoj përgjithësisht, është indikativ i një problemi të prostatës.
Këtu vjen e ndërlikohet çështja.
Ndërsa AV i futet një rruge të caktuar, doktori as që i është futur kësaj rruge, duke e lënë përqasjen dhe zgjedhen e mëtejshme (terapeutike?) si vendim që do të maturohet nga një dialog pacient-mjek. Rruga ka të bëjë me trajtimin apo jo të subjekteve që do të shfaqin nivele të larta në testin PSA.

Pra vetë testi PSA, kryerja e tij, nuk shkakton asnjë efekt anësor. Efekti anësor, do të ishte ai i kostove të tepërta për sistemin shëndetësor amerikan, apo shqiptar.

Debati rreth raportit kosto-benefite po zhvillohet në SHBA, ku statistikat janë ato të mësipërmet, të sjella edhe nga AV. Por kjo nuk do të thotë se meqë ai test, në SHBA, ku meshkujt preken në një përqindje të caktuar nga tumori i prostatës, ka vlera të diskutueshme, ka të njëtat vlera edhe në realitetin shqiptar. Aspak.

Realitetin shqipëtar AV nuk e njeh. Nuk e njoh as unë. Por doktori me siguri e njeh, sepse ai ushtron profesionin e vet atje. Nëse doktori, qoftë nga statistikat që mund të zotërojë, qoftë nga eksperienca personale, mendon dhe shkruan një artikull gazete për të nxitur testimin dhe preokupimin ndër meshkujt shqiptarë për tumorin e prostatës kjo i bën veç mirë shëndetit publik dhe parandalimit të një sëmundjeje të tillë.

AV thotë: “Me sa duket, ka të dhëna të mjaftueshme që testi mund të shkaktojë më shumë probleme, sesa të shpëtojë jetë njerëzish.” [4].

Pra, ndryshe nga sa thotë, gabimisht AV, testi në vetvete nuk shkakton dëme. Është një analizë e thjeshtë. Dëmet apo ekzaminimet e kota të mëpasshme, për të cilat preokupohet me të drejtë AV, janë në dorë të mjekut dhe të vendimeve që dalin ga dialogu i këtij të fundt me pacientin.

Në komunitetin shkencor (mjekësor) nuk ka ende konsensus unanim mbi mënyrat e përdorimit apo efikasitetin e testit PSA në diagnozën definitive, përfundimtare të një çrregullimi të prostatës. Kjo nuk do të thotë se ai test nuk është i vlefshëm dhe nuk duhet të përdoret. Mjeku duhet të jetë i aftë të gjykojë historinë personale të pacinetit, dhe duke diskutuar me pacientin të marrë vendime për hapa të mëtejshme.

Shkrimi i zt. Mark Marku po tek Panorma[5], si kritikë konstruktve ndaj AV, në surprizën time, dashur-padashur, e trajtonte çështjen në një aspekt mjaft interesant.

Unë shpresoj të kem qartësuar sadopak dy pika kyçe sipas të cilave shqetësimi, kritika e AV është e pabazë.

[1] AV: Votoni me prostatë, Peizazhe të fjalës  26.05.2013 – nyje

[2] Dr. Myftar Barbullushi: Telefonata e tmerrshme, Gazeta Panorama 24.05.2013 – nyje

[3] National Cancer Institute-  Prostate-Specific Antigen – PSA- Test

[4] AV: Zëri i qytetarit, Gazeta Panorama 31.05.2013 – nyje

[5] Mark Marku: Doktor Vehbiu dhe analiza filologjike e testit të prostatës, Gazeta Panorama 30.05.2013 – nyje

© Rinstinkt, 02 Qershor 2013

————————————————————————————