Antiviviseksionistë si Kreacionistë

Antiviviseksionistë si Kreacionistë

Kushti paraprak për një gjykim korrekt është njohja autentike (e saktë). Njohja është autentike vetëm nëse është objektive, e pa kushtëzuar nga përqasjet ideologjike.

Personalisht, para se të rreshtohesha në mbrojtje të eksperimentimit mbi (me) kafshët, isha asnjëanës, as pro as kundër. Vetëm pasi pata studiuar dhe kuptuar rëndësinë e jashtëzakonshme që ajo ka, mora pozicionin tim.

Por, a mund të thuhet e njëjta gjë për ata që kundërshtojnë dhe pengojnë eksperimentimin me kafshët, ndër të cilët të parët “animalistët” (kafshistët)?

Nëse një person zgjedh a priori, mbi baza emocionale, se eksperimentimi mbi kafshët është i gabuar dhe është një e keqe, atëherë nuk do të kërkojë informacione në mënyrë objektive, në të kundërt do të priret që të mënjanojë gjithëçka që nuk konkordon (përputhet) me pozicionin e vet a priori-st (mbase duke etiketuar si “shkencë e korruptuar apo arkaike”) ndërsa do t’i jap evidencë të madhe çdo gjëje që në dukje kënaq pozicionin e tij, dhe kur nuk do të mund të gjejë asgjë të vlefshme në mbështetje të tezave të veta, nuk do të vonojë së shtrembëruari faktet për ti përshtatur sipas qejfit të vet.

“Animalistët” (kafshistët) kërkojnë dhe vënë në dukje vetëm dhe vetëm ato çka janë të nevojshme për të ngritur një ide të shtrembëruar mbi eksperimentimin mbi kafshët, duke lënë veçan triumfet e panumërta mjekësore dhe shkencore që kanë ardhur nga një praktikë e tillë. Për më tepër, ndryshojnë faktet duke i përshkruar ashtu siç iu intereson, për shembull rasti Talidomide që “animalistët” (kafshistët) ia mveshin (atribuojnë) kredibilitetit të modelit kafshëror (së kafshës), kur në realitet gabimi i detyrohej një hetimi eksperimental të pamjaftueshëm.

Një “animalist” (kafshist) që “argumenton” mbi eksperimentimin me kafshët është po aq objektiv sa edhe një kreacionist që “argumenton” dhe diskuton mbi evolucionin.

Për t’u marrë me një argument shkencor duhet para së gjithash të zhvishesh nga kushtëzimet ideologjike apo fetare.

Metoda Shkencore bazohet në të treguarit (demonstruarit) me anë të provave vlefshmërinë e asaj çka thuhet apo deklarohet. Çdo gjë që nuk kalon nga kriteret e metodës shkencore, nuk konsiderohet shkencë (për shembull homeopatia!).

Antiviviseksionizmi nuk është shkencë por fe: feja e të besuarit në ekzistencën e metodave zëvendësuese edhe në mungesë të provave.

Unë, duke mos patur një diplomë në inxhinieri, nuk do të guxoja kurrë të shkoja tek një inxhenier dhe t’i thoja se si  duhet  t’i pozicionoi këmbët e urës që po projekton, afërmendsh! Atëherë përse “animalistët” (kafshistët), të cilët nuk kanë as kompetencën më minimale, pretendojnë t’u mësojnë punën kërkuesve shkencorë?!

Edhe nëse do të kishte një diskutim akademik mbi vlefshmërinë e metodës eksperimentale (që nuk ka, sepse vlefshmëria e eksperimentimit me kafshët është e pa kontestueshme dhe pseudo-teoritë e antiviviseksionistëve nuk kanë asnjë kredit mes ekspertëve), përse mos të lejohet që me të të merren personat kompetentë? Çfarë kuptimi do të kishte futja e hundëve në një diatribë mes inhinierësh rreth pozicionimit më të mirë të këmbëve të një ure?

Është e qartë se diferenca mes urave dhe kafshëve qëndron në përfshirjen emocionale të njerëzve përkundrejt argumentit… dhe është pikërisht kjo përfshirje emocionale që (e) paragjykon arsyetimin!

Sigurisht asnjë nuk do të donte të përdorte kafshë në eksperimentimet, por nëse duam që të gjejmë kura për sëmundjet që godasin njerëzimin, nuk ka zgjidhje tjetër, ky është realiteti! Por, jo të gjithë janë të aftë ta pranojnë realitetin kur është i hidhur, shumë njerëz preferojnë të strehohen në iluzione komode dhe të besojnë se ekzistojnë metoda zëvendësuese.

Ata që i gënjen mendja, do të gjejnë gjithnjë dikë që është i gatshëm për të ushqyer iluzionet e veta.

Antiviviseksionistët janë të bindur se ka “shkencëtarë” që mohojnë vlefshmërinë e eskperimentimit me kashët, dhe kjo ushqen iluzionet e tyre.

Në këtë aspekt antiviviseksionistët janë të njëjtë me kreacionistët. Këta të fundit refuzojnë Evolucionin Biologjik dhe janë të bindur se ai është shkencërisht i gabuar (i pasaktë).

Nëse i flisni një kreacionisti ai do t’ju përgjigjet në të njëjtën mënyrë si një aniviviseksionist, duke përdorur të njëjtat fjalë, mjaft që të zëvendësohet “evolucion” dhe “viviseksion” (pra termi i pahijshëm që përdorin dinakërisht për të etiketuar eksperimentimin me kafshët) dhe pjesa e mbetur do të përputhhet perfektësisht:

  • Evolucioni është pseudoshkencë.
  • Viviseksioni është pseudoshkencë.
  • Më parë besohej se Evolucioni ishte i vlefshëm por tani, në dritën e zbulimeve të reja, është obsolet dhe i prapambetur.
  • Më parë besohej se Viviseksioni ishte i vlefshëm por tani, në dritën e zbulimeve të reja, është obsolet dhe i prapambetur.
  • Shkencëtarët e vërtetë refuzojnë vlefshmërinë e Evoluciionit.
  • Shkencëtarët e vërtetë refuzojnë vlefshmërinë e Viviseksionit.
  • Është demonstruar se Evolucioni është shkencërisht jo i vlefshëm.
  • Është demonstruar se Viiviseksioni është shkencërisht jo i vlefshëm.
  • Nëse Evolucioni studiohet ende nëpër universitete kjo ndodh për shkak të masonerisë ateiste.
  • Nëse Viviseksioni studiohet ende në universitete kjo ndodh për shkak të korrupsionit të industrive farmaceutike.
  • Vet docentët që japin mësim janë të ndërgjegjegjshëm për pavlefshmërinë e Evolucionit.
  • Vet docentët që japin mësim janë të ndërgjegjshëm për pavlefshmërinë e Viviseksionit.

E kështu me radhë.

Si përfundim, janë qëndrime foshnjarake, janë persona të refuzojnë të pranojnë realitetin, duke ndërtuar një botë fantazie. Do të ngjallnin dhembshuri apo mëshirë, po të mos ishte se lëvizja “animaliste” (kafshiste), në demokraci, ka shanse të mira për t’i tërhequr të gjithë në një mesjetë të re.

Propaganda “animaliste” (kafshiste) bazohet në slogane (parulla) thjeshtacake që fiksohen mirë në mendjen e turmave, është një indoktrinim i mirëfilltë fideistik i cili ndiqet nga prozelitizmi fetar. Në të kundërt, të përhapësh informacion shkencor të vërtetë, përtej të qenit një detyrë më e vështirë se ajo e të përhapurit fallsitete, ka më pak sukses sepse masat priren të refuzojnë kompleksitetin e argumenteve.

Feja e Krishterë e konsideron embrionin në të njëjtin nivel me një qenie njerëzore, dhe si i tillë duhet mbrojtur (tuteluar) me të njëjtat të drejta.

Feja Antispec(ie)iste i konsideron kafshët në të njëjtin nivle me qeniet njerëzore, dhe si të tilla duhet mbrojtur nga të njëjtat të drejta.

Futja e hundëve të Kishës Katolike hoqi (suprimoi) studimin e qelizave staminale embrionale.

Sektet antispec(ie)iste duan të bëjnë diçka edhe më të rëndë, të frenojnë përfundimisht progresin biomjekësor.

© MV, In Difesa della Sperimentazione Animale

© Rinstinkt,2012, për përkthimin në shqip

Reklama

Injorantët e quajnë “viviseksion”

Injorantët e quajnë “viviseksion”.

Do të përpiqem që të qartësoj disa gjëra, sepse konfuzioni i përgjithshëm i prodhuar (gjeneruar) nga “animalistët” (kafshistët) është vërtet shumë i madh. Për të kuptuar shkencën, por edhe për të  kuptuar argumentet që jepen dhe merren, janë thelbësorë përkufizimet (definicionet).

Konsiderohet Eksperimentim tek Kafshët totaliteti i eksperimenteve të kryhen  mbi kafshët. Është një bashkësi e gjerë dhe heterogjene që përfshin edhe eksperimente të thjeshtë (mirëfilli) vëzhgimi etologjik që nuk kanë të bëjnë fare me ndërhyrje mbi organizmin e kavies së studiuar, siç është për shembull seria e eksperimenteve të kryer nëpërmjet kafazit të famshëm të Skinner-it.

Viviseksioni nuk është gjë tjetër veçse një nënbashkësi e Eksperimentimit me Kafshët. Sikundër mund të kuptohet edhe nga emri, viviseksioni përfshin ato eksperimente që kanë të bëjnë me diseksionin (prerjen) për së gjalli të kavies. Në përgjithësi bëhet fjalë për eksperimente të interesit fiziologjik; pjesa më e madhe e njohurive të Fiziologjisë së Kafshëve është përftuar nëpërmjet viviseksioni(mi)t.

Duhet thënë se “viviseksion” (gjallëprerje) nuk është një term i përdorur ndër shkencëtarë dhe kërkues shkencorë dhe nuk shfaqet në publikimet shkencore duke qenë se është një infoormacion jo i saktë: nuk i komunikon shkencëtarit asgjë nga ato që i interesojnë. Në publikimet shkencore, informacioni i parë që duhet të komunikohet është ai mbi modelin eksperimental të përdorur (apo studim in vivo, apo në seksione, apo i sjelljes), dhe në vijim përshkruhet saktësisht procedura e ndjekur. Duke i thënë një shkencëtari “kam bërë një eksperiment viviseksionimi”, atij nuk i komunikohet asgjë.

Testet toksikologjike përbëjnë një tjetër nënbashkësi të Eksperimentimit tek Kafshët; atë të nevojshme për të siguruar jo-toskicitetin e një produkti (farmaceutik apo kozmetik) para se ai të hyjë në treg. Testet toksikologjike përbëjnë interes sidomos në fushën (rrethin) e Farmakologjisë.

Shumë persona, të hutuar dhe të keqinformuar për shkak të mistifikimeve të propagandës “animaliste” (unë meqë nuk gjej, di, një term ekuivalent në shqip këshilloj si ekuivalent termin: kafshistë [apo edhe shtazarakë!] ), janë të bindur se eksperimentimi me kafshët konsiston ekskluzivisht në teste toksikologjike dhe për më tepër e quajnë me termin e pahijshëm “viviseksion”(gjallëprerje). Natyrisht zgjedhja e termit “viviseksion” është një lëvizje strategjike e propagandës antiviviseksioniste, duke qenë se një term i tillë evokon (ngjall) pamje të ashpra, përdoret me qëllim përfoljen, përçmimin, ngojimin e Eksperimentimint me Kafshët, in toto. Kjo hyn plotësisht në kuadrin e teknikave të propagandës së përdorur prej “animalistëve” (kafshistëve), që bazohen ekskluzivisht në përfshirjen emotive (emocionale) dhe në shtrembërimin e fakteve.

Viviseksioni (gjallëprerja)  nuk është veçse një pjesë e vogël e Eksperimentimit me Kafshët, sikundër prostitutat janë një pjesë e vogël e femrave… ta quash eksperimentimin me kafshët “viviseksion”, është një lloj sikur t’u drejtohesh femrave (grave) duke i quajtur “prostituta”. Në të dyja rastet përdoret një term denigrues, që identifikon një pjesë për të shenjuar të tërën; dhe nëse e mendon mirë, është i njëjti qëndrim i racistëve ksenofobë që duke u bazuar në krime të kryer nga disa emigrantë nxjerrin përfundime dhe gjykime mbi një popull të tërë.

Kulmi është se të indoktrinuarit e propagandës “animaliste” (kafshiste) përfundojnë duke akuzuar kërkuesit shkencorë se zgjedhin një term zëvendësues, më të butë, si “eksperimentim me kafshët” për të shmangur termin “viviseksion”.

Mund të kundërshtohet duke thënë se gjuha i nënshtrohet përditësimeve (azhurnimeve) të vazhdueshme që bazohen në vëzhgimin e mënyrës se si populli e përdor një fjalë, prandaj nëse njerëzit përdorin kryesisht termin “viviseksion” për të treguar gjithësinë (bashkësinë) e eksperimenteve të kryer mbi kafshët, atëherë duhet promovuar përkufizimi i ri i termit, edhe pse objektivisht dhe etimoligjikisht  jo e saktë.

Objektivisht Kërpudhat nuk janë Bimë, edhe pse pjesa më e madhe e njerëzve i përkufizojnë si të tilla; Merimangat nuk janë Insekte, edhe pse pjesa më e madhe e njerëzve i përkufizojnë si të tilla e me radhë e me radhë. Do të ishte më korrekte që gjirafat të quheshin kokodrilë duke qenë se këto sy lloje kafshësh ndahen mes tyre nga një distancë filogjenetike shumë më e vogël krahasuar me atë që ekziston mes taxa-ve të renditura më sipër.

Ka nga ata që dëshirojnë modifikimin e gjuhës për ta përshtatur me injorancën e popullit, ne në të kundërt, përkëdhelim idenë e një pasurimi të gjuhës për të mësuar popullin dhe rritur erudicionin e tij.

Njohja e gjuhës ndihmon në dallimin e (njohjen mes) koncepteve.

Oruelli e kishte kuptuar, dhe është për këtë që në distopinë e tij teorizon Neogjuhën, shkatërrimin (modifikimin) e qëllimshëm të gjuhës si instrument fuqie (pushteti) mbi popullin. Ta quash Eksperimentimin me Kafshët “viviseksion” është një shembull i shkëlqyer Neogjuhe.

© In Difesa della Sperimentazione Animale

© Rinstinkt,  për përkthimin në shqip