Enterovirusët, Poliovirusët, Poliomieliti dhe vaksinat e Poliomielitit

Enterovirusët, Pikornavirusët, Poliovirusi, sëmundja e Poliomielitit dhe vaksinat për sëmundjen e Poliomielitit

Poliovirusi bën pjesë tek Pikornaviridae-t (piko-rna-viridae: pra viruse të vegjël me material gjenetik ARNnë), nëngrupimi Enterovirus.

Kristale të një poliovirusi në brendësi të një qelize

Kristale të një poliovirusi në brendësi të një qelize

Enteroviruset janë një grup virusesh të klasifikuar në pesë specie/lloje: Poliovirus dhe enterovirus A, B, C, D. Enteroviruset janë në gjendje të rezistojnë ndaj ambientit të jashtëm, transmetohen nëpërmjet cirkuitit oro-fekal, hyjnë në organizëm nëpërmjet mukozave të oro-faringut apo traktit gastro intestinal. Janë rezistent ndaj lëngut gastrik dhe lëngut të fshikëzës të tamblit.

Virusi i poliomielitit

Infektimi me virusin e poliomielitit

Poliovirusët , ndër enterovirusët, janë ata më të famshmit. Janë shkaktarë të poliomielitit paralitik, një sëmundje paralizuese deformuese që prek kryesisht fëmijët deri në shtat vjeç.

Virusi i poliomielitit, duke hyrë nëpërmjet mukozës së traktit tretës, mbërrin në nevr-aks (palcën kurrizore) dhe dëmton neuronët motorë (neuronët që përbëjnë rrugën dalëse të impulseve motore, pra ata neurone të eksitojnë indin muskulor) duke shkaktuar paralizë të muskujve përkatës.

Sëmundja e poliomielitit në ditët e sotme dhe vaksinat kundër poliomielitit

Sot poliomieliti është një sëmundje e çrrënjosur falë vaksinimit të detyrueshëm të popullatës.

Vaksina  e parë e zhvilluar për sëmundjen e poliomielitit ishte vaksina e Koprowskit, një virolog. Vaksina konsistonte në një sierotpi të virusit të dobësuar.

Më pas doli vaksina e dytë për poliomielitin; vaksina e Salkut (viruse të inaktivizuar me anë të formalinës). Vaksian e Salk-ut është realizuar duke kultivuar poliovirusin në një kulturë indore të veshkës së majmunit, mëpastaj inaktivizuar me formalinë.

Më pas u pasua nga vaksina e Sabin-it (virus i dobësuar që replikohet por nuk arrin të kalojë përtej mukozës intestinale, dhe që provokon një përgjigje të fortë antikorpale, me pasojë krijimin e imunitetit intestinal).

(Lidhja me eksperimentimin shkencor-me kafshët është e qartë…)

Rinstinkt 2013

———————————————————————————————

Reklama

Fagocitoza dhe agjentët infektues

Fagocitoza është një proces themelor në përgjigjen imunitare të lindur. Fagocitoza e baktereve shpie në pjesën më të madhe të rasteve në shkatërrimin e tyre (lizimi i baktereve). Gjithsesi, disa mikroorganizma patogjenë kanë mësuar (apo kanë evoluar) që ta përdorin këtë mekanizëm në avantazh të vet për t’u futur në qelizë dhe për t’u rritur kështu në një ambient të mbrojtur nga elementët e tjerë të sistemit imunitar (mbrojtës).

Për shembull, Mycobacetrium tuberculosis, agjenti patologjik përgjegjës për tuberkulozën, është i aftë të rritet dhe të ndahet në brendësi të makrofagëve. Disa patogjenë kanë zhvilluar mekanizma “të zgjuar” për të shmangur vdekjen dhe shkatërrimin në fagolizozome.

Listeria monocytogenes-i, një bakter patogjen, është e aftë që të shkrijë membranën e fagozomit dhe të penetrojë në citoplazmën e makrofagut.

Mycobacterium tuberculosis-i mund të parandalojë shkrirjen e fagozomit dhe lizozomit  dhe të jetojë dhe rritet në rehat në brendësi të fagozomit, fshikëzës ku makrofagu e ka gëlltitur.

Shumë viruse shfrytëzojnë mekanizmin e endocitozës me anë të receptorëve për të infektuar qelizat. Janë një shembull i mirë Poliovirusët dhe Adenovirusët; sapo hyjnë me endocitozë dhe mbërrijnë në ndarjen endozomale, këta viruse përdorin proteinat e veshjes së tyre (kapsidit) për të shpuar endozomin dhe futur në citoplazmë materialin e tyre gjenetik.

 

© Rinstinkt 2012