Pesë llojet kryesore të mikroorganizmave.

Pesë llojet kryesore të mikroorganizmave

 

Bakteret: Mycobacterium tuberculosis, një bakter në formë cilindri (bacil). Zmadhuar 15,500 herë. (Mikobakteri është agjenti etiologjik i tuberkulozit.)

Mycobacterium tuberculosis

Kërpudhat: Thamnidium, një kërpudhë filamentoze. Zmadhuar 400 herë. (Kërpudha nuk kanë quahen vetëm ato me formë çadre!)

Thamnidium

Algat: Spirogyra (filamenti), Diatometë (qelizat e arta). Zmadhuar 500 herë. (Algat janë edhe mikroskopike.)

Spirogyra dhe Diatome

Viruset: Herpes simplex (shkaktar i herpesit apo ulçerës së ftohtë). Zmadhuar 100,000 herë. (Ky “entitet” kaq i vogël është në gjendje të sjellë probleme të konsiderueshme, sidomos kur mbrojtjet tona imunitare janë të dobëta.)

Herpes simplex

Protozoarë: një çift Vorticella-sh. Zmadhuar 500 herë.

Vorticella

————————————————————————————–

Reklama

Mikrobiologji: Bacillus anthracis dhe sëmundja e Plasjes

Bacillus anthracis

Morfologjia mikroskopike

Bacil i gjerë, gram-pozitiv, shpesh i pranishëm në vargje të gjatë. Qelizat  kanë formë blloku me endospore që zhvillohen në qendër të qelizës bakterore.

Bacillus anthracis – morfologji e Bacillus anthracisit, mikrobit të plasjes

Identifikimi i Bacillus anthracis

Me anë të reaksionit të Gramit dhe formimit të endosporeve. Bacillus-i është aerobik, ndërsa Clostridium-i është një anaerob strikt. Për të dalluar (diferencuar) Bacillus anthracis-in nga anëtarët e tjerë të gjinisë përdoren teste biokimike dhe fiziologjike.

Habitati i Bacillus anthracis

Si forma vegjetative ashtu edhe formimi i endosporeve ndodhin në dhe. Sporet mund të përhapen në ujë, në bimë dhe në trupat e kafshëve. Pjesa më e madhe e infeksioneve njerëzore ndodhin në punëtorë që merren me qimet e kafshëve apo produkteve që vijnë prej tyre.

Faktorët e virulencës

Qelizat janë të mbuluara nga një kapsulë e trashë që inhibon fagocitëzën. Bacillus anthracis, gjithashtu, prodhon ekzotoksina që shkaktojnë vdekjen e makrofagëve. Në makrofagun që është duke vdekur, lizozomet lëshojnë përmbajtjen e tyre duke shpënë në trombozën e kapilarëve, shok kardiovaskular dhe vdekje të shpejtë.

Infeksionet kryesore/Sëmundja

Plasja e lëkurës (antraksi i lëkurës) është forma më e pëhapur dhe më pak e rrezikshme e infektimit dhe realizohet kur sporet e Bacillus anthracis-it futen në lëkurën e dëmtuar. Rritja e bakterit vihet re si një puçrrizë (papulë) nekrotike. Pa trajtim mjekësor vdekshmëria mund të arrijë deri në 20%.

Antraksi mushkëror mund të ndodh kur, një numër relativisht i vogël (8,000 – 50,000) sporash, thithet dhe rritet në mushkëri. Trajtimi antibiotik duhet të filloj përpara se të arrihet përqëndrimi kritik i toksinës (helmit); përndryshe vdekshmëria mund të kalojë në mbi 99%.

Antraksi gastrointestinal ndodh kur sporet gëlltiten. Zakonisht ndjek një simptomatologji e ngjashme me atë mushkërore.

Kontrolli dhe trajtimi i sëmundjes së Plasjes

Për plasjen (antraksin) ekziston një vaksinë, që përdoret nga personeli ushtarat dhe nga ata që kanë profesione me risk të lartë për tu prekur nga antraksi. Vaksina ka mjaft efekte anësore.

 

©Rinstinkt, 2012, mbi tekstin

————————————————————————————————–

Pamje klinike e lebrës lebromatoze

Pamje klinike e lebrës lebromatoze; infektimi i hundës, buzëve dhe harkut të vetullave prodhon deformime të moderuara të fytyrës, tipike të lebrës.

Pamje klinike e lebrës lebromatoze; infektimi i hundës, buzëve dhe harkut të vetullave prodhon deformime të moderuara të fytyrës, tipike të lebrës.

Mikrobiologji: Mycobacterium leprae dhe Gërbula (lebra)

Mycobacterium leprae

 

Morfologjia mikroskopike

Shkopinj acidorezistentë.

Identifikimi

Është i rrallë duke qenë se izolimi laboratorik i Mycobacterium leprae-s është i vështirë që të kryhet. Sëmundja e Hansen-it (Leproza apo Gërbula) diagnostikohet nëpërmjet kombinimit të ekzaminimit mikroskopik të dëmtimeve, të historisë së pacientit dhe simptomatologjisë,  veçanërisht humbjes së ndjeshmërisë së lëkurës.

Habitati

Rezervuarët kryesorë të Mycobacterium leprae-s janë njeriu dhe armadilot, por transmetimi nga armadilot tek njerëzit nuk është treguar asnjëherë.

Faktorët e virulencës

Mycobacterium leprae nuk është shumë virulent. Që të kryhet infektimi duhet të ketë disa faktorë ndihmës si defekte në rregullimin e qelizave T, shëndet i përgjjithshëm i dobët, ushqyerja jo e duhur dhe mbajtje kontakti të gjatë me individë leprotikë.

Infeksionet kryesore/Sëmundja

Shumica e njerëzve që ekspozohen ndaj Mycobacterium leprae-s nuk zhvillojnë sëmundje. Tek ata që e zhvillojnë, sëmundja shfaqet pas një periudhe inkubacioni prej disa vitesh e ndjekur nga shenjat e para të lebrosjes, dëmtime të vogla me pika që shfaqen në trung ose në ekstremitete. Lebrosja lebromatoze është forma më e rëndë e sëmundjes së shkaktuar nga Mycobacterium leprae. Kjo formë shkakton deformime të indeve të trupit, kryesisht në lëkurë dhe sipërfaqet mukoze.

Kontrolli dhe trajtimi

Kontrolli i Mycobacterium leprae-s bazohet në kapjen e hershme të individëve të infektuar, kemioprofilaksinë e individëve të shëndetshëm që qëndrojnë në kontakt me lebrosët dhe izolimin e pacientëve me lebër (gërbulë). Terapia kryhet me shumë drogëra njëkohësisht duke qenë se shfaqen gjithnjë e më shumë trajta rezistente të bakterit. Terapia është më e efektshme nëse fillohet përpara se bakteri të ketë dëmtuar nervat  apo indet e tjerë.

© Rinstinkt, 2012, mbi tekstin

—————————————————————————————-

Mikrobiologji: Listeria monocytogenes

Listeria monocytogenes

 

Morfologjia mikroskopike

Bacile gram-pozitive, që gjenden të vetmuara ose në vargje të shkurtër.

Identifikimi

Reaksioni i Gramit. Lloji i lëvizjes. Hemoliza dhe reaksioni CAMP. Mbajtja në të ftohtë ndihmon në izolimin e bakterit por konsumon shumë kohë. Për identifikime të shpejta mund të kryhen analiza e ADN-së apo ELISA.

Habitati

Bakter mjaft i përhapur; rezervuari kryesor është dheu dhe uji, ndërsa burime dytësore të infeksionit janë kafshët, bimët dhe ushqimi i ndotur. Shumica e rasteve kanë të bëjnë me produktet ditore dhe mishin.

Faktorët e virulencës

Listeria monocytogenes replikohet në citoplazmën e qelizës pritëse pasi indukton fagocitozën e vet. Bakteri lëviz nga qeliza në qelizë pa kaluar në ambientin ndërqelizor (jashtëqelizor), duke shmangur kështu përgjigjen imunitare humorale. Një faktor mjaft i rëndësishëm në virulencënn e bakterit.

Shumëfishimi i Listeria monocytogenes-it

Infeksionet kryesore/ Sëmundja

Listerioza është zakonisht e patëkeq ose subklinike tek të rrriturit imunokompetentë, por mund të prek trurin dhe meningjet tek pacientët me sistem imunitar të komprometuar. Gratë shtatzëna janë mjaft të ndjeshme ndaj infeksionit sepse mund ta kalojnë bakterin tek fetusi nëpërmjet placentës ose gjatë lindjes… duke rezultuar në vdekjen e fetusit apo dëmtime të rënda të sistemit nervor.

Kontrolli dhe tajtimi

Kontrolli i Listeria monocytogenes-it bazohet në pastorizimin dhe gatimin e duhur të ushqimeve që mund të jenë ndotur nga fekalet e kafshëve. Drogërat më të përdorura janë ampicilina, eritromicina dhe trimetoprim/sulfametoksazoli.

 

© Rinstinkt, 2012, mbi tekstin