Barbarizmi animalist i datës 20 prill 2013 në Milano, Itali

Barbarizmi i aktivistëve për të drejtat e kafshëve – animalistë (kafshistë) – i datës 20 prill 2013 në Milano, Itali

Të shtunën paradite disa aktivistë për të drejtat e kafshëve në Itali, futen në një nga laboratorët e farmakologjisë të Unversitetit të Milanos dhe bëjnë kërdinë me gjithë çka gjejnë brenda…

Sulmi, i huliganëve duhet thënë, u realizua nga një grup aktivistësh për të drejtat e kafshëve që vetquhet Fermare Green Hill (Ndalo Green Hill-in), duke iu referuar Green Hill-it një qëndër ku rriteshin varietete të ndryshme qensh të paracaktuar për eksperimentimin shkencor biomjekësor.

(Kujtoj se, qëndra Green Hill kishte qenë para disa muajsh në shënjeshtër të të njëjtëve ekstremistë, të cilët hynë dhe rrëmbyen në mënyrë të jashtë ligjshme disa qenë të racës Bigëll.)

Pesë aktivistë hynë në laboratoret e departamentit të farmakologjisë duke liruar minjë të tipave të ndryshëm, duke përzierë kartelat dhe dokumentet përkatese (të protokolleve) dhe duke bërë kështu të pamundur përdorimin e tyre të mëpasshëm.

Shkatërrimi i stabularëve të departamentit të farmakologjisë së uni Milano. Pamja përpara dhe pas kalimit të aktivist-huliganëve animalistë

Shkatërrimi i stabularëve të departamentit të farmakologjisë së uni Milano. Pamja përpara dhe pas kalimit të aktivist-huliganëve animalistë

Në gjithë këtë mesele të ekstremistëve, nuk duhet harruar shkatërrimi i kafazeve dhe dëmi monetar i shkaktuar, ndaj Universitetit të Milanos, më saktë ndaj departamentit të farmakologjisë, indirekt edhe ndaj donatorëve.

Nuk duhet harruar edhe një gjë tjetër e rëndësishme: se u hodh poshtë, në disa orë ekstremizëm huliganësh, puna kërkimore shkencore e shumë viteve.

Në stabularët e departamentit të farmakologjisë gjendeshin rreth 800 kafshë, pjesa më e madhe e të cilëve ishin minjë të modifikuar gjenetikisht, dhe ndonjë lepur.

Disa nga minjtë, ishin të veçantë; të ashtuquajtur “nudo” sepse kanë mungesë qimesh, ruajtës mutacionesh gjenetike, dhe me sistem imunitar të dobësuar. Pra kafshë pa mbrojtje imuntare që vdesin në mënyrë të shpejtë kur ekspozohen ndaj ambienteve të pakontrolluara. Me ambient të pakontrolluar kihet parasysh edhe kutia e kartonit me të cilën huligan-aktivistët transportuan disa nga minjtë jashtë laboratorit…

Kërkuesit nga departamenti thonë se, do të duhen muaj të tërë për të rindërtuar linjat e minjve të modifikuar gjentikisht. Po, po, sepse ishin minjë të modifikuar gjenetikisht, që përdoren si modele për të studiuar sëmundje të ndryshme të sistemit nervor, si autizmi, sëmundja e Parkinsonit, sëmundja e Alzheimerit, skleroza e shumëfishtë, sindroma Prader-Willi etj. Për këto e shumë sëmundje të tjera të sistemit nervor, sikundër edhe për çrregullimet psikiatrike, ka nevojë urgjente për kura.

Akti vandal u dënua nga kërkuesit e departamentit të farmakologjisë të Universitetit të Milanos, dhe më gjerë nga i gjithë komuniteti shkencor italian dhe botëror.[1] [2]

Edhe prefesor Silvio Garattini, drejtori i Institutit Mario Negri, reagoi ashpër:

Agresiviteti i një pjese të lëvizjes animaliste (kafshiste) bën të nevojshme marrjen e një qëndrimi të fortë të institucioneve shkencore që operojnë në fushën biomjeksore. Nuk është e tolerueshme që puna jonë të hidhet poshtë nga persona që veprojnë sikur të mos ekzistonin ligjet, dhe kryejnë vepra penale që rrezikojnë të mbeten të padënuara […] Eksperimentimi me kafshët është akoma i nevojshëm nëse dëshirohet të realizohen progrese në terapinë e sëmundjeve […] Nuk mund të pranojmë që kush shkel të drejtën për kërkim shkencor të lihet në qarkullim të lirë, dhe urojmë që organizatat që merren me mirëqenien e kafshëve të mos jenë bashkëfajtorë dhe të dëgjohet zëri i tyre kundër dhunës. (përkthimi im)

*****

Në disa orë ekstremizmi të huliganëve të vitit 2013, u hodh poshtë, për disa momente, edhe shpresa e shumë njerëzve dhe familjeve me të afërm që vuajnë nga sëmundje të sistemit nervor.

Por shpresa nuk u la të binte përtokë… menjëherë ditën më pas, një grup studentësh dhe kërkuesish të Milanos – rreth 50 – dolën në shesh dhe demonstruan paqësisht, veshur me këmishat e bardha, të esëllt përballë hordhive dhe dizinformimit të grupimeve të shastisura animaliste.


Rinstinkt, prill 2013

——————————————————————————————————–

Reklama

PAPA People for Animal Protection in Albania, në një akt force

Në momentin që po shkruaj Rinstinkt, nuk komenton dot më tek PAPA (People for Animal Protection in Albania). Kjo sepse më kanë bllokuar – BAN. Kështu janë zhdukur të gjitha kontributet e mia të mëparshme.

Kjo pritej, ishte e vetmja mundësi. Sepse në mungesë argumentash vjen gjithnjë dhuna, censura, forca. E bëjnë burrat e dobët kur rrahin gratë e veta, e bëjnë cubat e lagjeve, e bëjnë edhe animalistë-vegjetarianët duke qenë se të gjitha “argumentet” e tyre, anembanë botës, janë rrëzuar me kohë (debunked) nga komuniteti shkencor.

E vetmja mënyrë veprimi e tyre është keqinformimi, reklutimi i njerëzve nëpërmjet mashtrimit dhe përdorimit të materialeve që prekin emotivisht dhe dhuna. Sikundër mijëra aktet e dhunshme të animalistëve nëpër tërë botën.

Unë atje shtoja e kur ishte e nevojshme edhe kritikoja mbi pasaktësinë e informacioneve. Pasaktësia pjesërisht vinte nga padija e atyre vajzave që qëndrojnë pas PAPA-s dhe pjesërisht nga ligësia e nga vullneti për keqinformim.
Ndaj edhe më përjashtuan, sepse rrëzoja “argumentet” e tyre të pavlera.

Më poshtë mesazhi që më dërguan, dhe më pas përgjigjia ime.

  • Rinstinkt, deri tani ne kemi pranuar prej teje komente qe nuk kane pasur te benin me postimet tona. Ti je perzier ne ceshtje qe nuk te perkasin. Deshira jote e vazhdueshme per te zbuluar se kush qendron pas faqes se PAPAs ne FB dhe obsesioni yt me femrat qe mbrojne kafshet, nuk kane vend ne kete faqe. Ne jemi treguar boll te duruar. Sot i ke shkelur kufijte duke sulmuar personalisht dy anetare te PAPAs. Nuk do te kete me “nje here tjeter”. Jemi plotesisht te bindur qe pas dikujt qe torturon kafshet, fshihet dikush qe mund te torturoje njerezit. Ti po i torturon kafshet nen flamurin e racionalizmit, hulumtimit shkencor dhe progresit te njeriut. Nuk ka nje racionale per te torturuar kafshet: kjo eshte dicka primitive te ciles i mungon logjika e thjeshte. Mizorite qe kryhen ndaj kafsheve nuk jane me pak te tilla nese ato kryhen ne laboratore. Dhe progresi i njeriut shenon nje hap prapa kur sukseset materiale arrihen nen torture. Ne te njejten kohe, besojme se e kupton qe fale PAPAs komentet dhe pikepamjet e tua jane lexuar nga disa njerez, gje qe eshte shume me teper nga c’mund te thuhet per blogun tend. Mos mendo qe nuk e kemi ndjekur aktivitetin tend dhe nuk e dime se kush je. Pavaresisht kesaj, jemi permbajtur per te mos kaluar ne sulme personale, edhe pse sjellja jote e ka merituar kete lloj trajtimi ne me shume se nje rast. Nuk je me i mirepritur tek PAPA.

    Pap

  • Mjaftonte të thoje vetëm fjalinë e fundit, pa gjithë ato më sipër sepse asgjë nga sa shkruan nuk është e vërtetë.

    Siç të kam thënë tek postimi ku më akuzoje për sulme personale, më cito! Po ti apo ju nuk e bëni dot!

    Ky është një akt force.
    Në mungesë argumenti vjen dhuna, gjithnjë kështu ka qenë.
    Ashtu bën edhe lëvizja fideistike kafshist-vegjetariane; përveç dhunës s’keni ç’bëni tjetër, argumentat u janë rrëzuar me kohë.

    Unë jam fare i qetë dhe krenar, sepse me aq sa mundem përhap dije shkencore e jo fallcitete e materiale të manipuluara siç bëni ju.

    Ju vazhdoni me gjumin e arsyes.

Indiferentë diferentë

Indiferentë diferentë

Të gjithë flasin për interesat e lloj-llojshme që qëndrojnë e lëvizin fijet mbi shoun e madh të eksperimentimit me/mbi kafshët.
E kanë gjithnjë gojën plot. “Interesa të shtëpive farmaceutike”, “interesa lobish” etj. Kjo  është prova më e dukshme, më elementare e mungesës së llogjikës dhe shpirtit kritik, për të mos thënë se, është provë e budallallëkut.

Shtëpitë farmaceutike, vallë, kanë interes të shpenzojnë miliarda euro për të testuar ilaçe të reja mbi kafshët (sipas llogjikës së masave kafshiste)?… Apo, kanë interes të kursejnë miliarda euro duke shmangur hapa, stade e procedura testimi mbi/me kafshët në mënyrë të tillë që të përshpejtojnë tregtimin dhe të rrisin përfitimet e veta? Si thoni? Shtrydheni çik trurin! 🙂

Shtëpitë farmaceutike, nëse duan, e kanë të thjeshtë fare të mbrojnë eksperimentimin me/mbi kafshët, thjesht duke iu drejtuar njerëzve që janë (ende) gjallë falë ilaçeve. Një grumbullim i vogël, nja ca deklarata dhe hop, puna mbaron…

Por!

A keni parë ndonjëherë shtëpi farmaceutike që të sponsorizojnë duke shkruar mbi konfeksionet e ilaçeve të tregtuara, si për shembull të atyre të zemrës: ”Është falë eksperimentimit me/mbi kafshët që je (ende) gjallë”?

A keni parë ndonjëfarë forme minimale publiciteti në mbrojtje të eksperimentimit me/mbi kafshët?

Jo! Nuk ndodh.

Të vetmit, deri më sot, që luftojnë për eksperimentimin mbi/me kafshët, janë gjithnjë doktora, shkencëtarë, kërkues dhe studentë të disiplinave mjekësore e farmakologjike; persona që investojnë energji e kohë të tyre pa marrë asgjë për vete si këmbim.

Le ta pyesim edhe një herë veten. Mbase, edhe ata (ne) që mbrojn(m)ë eksperimentimin me/mbi kafshët.

Rinstinkt 2013

Anestezia në eksperimentimin me/mbi kafshët

Anestezia në eksperimentimin me/mbi kafshët

Kamë vënë re se shumë herë bëhet konfuzion mes realiteti të fakteve dhe legjendave urbane sipas të cilave laboratorët kërkimorë janë dhoma torture.

Gënjeshtra më e akredituar është ajo sipas të cilës brenda laboratorëve nuk përdoret anestezia sepse është tepër e shtrenjtë. Gënjeshtra qëndron tek togfjalëshi “tepër e shtrenjtë”.

Anestetikët blihen me vështirësi; kërkojnë në fakt, disa formalizma dhe rrugëtime me dredha në relacion me faktin se i gjithë rrugëtimi i blerjes duhet të jetë i gjurmueshëm duke qenë se bëhet fjalë për substanca narkotike (drogëra). Gjithsesi, kostot e anestetikëve nuk janë edhe aq të larta; fillohet nga 1,50 euro për qetësuesit e thjeshtë për të shkuar në çmime relativisht më të larta për opioidët. Them relativisht sepse në të gjithë eksperimentimin/studimin kanë një peshë (monetare) minimale; kështu do të ishte budallallëk që për pak “qindarka” të rezikoheshin sanksione të kripura, për respektimin e munguar të një ligji që i ka themelet në një normativë europiane mbi eksperimentim. Pastaj, anestetikët ndihmojnë në lehtësimin e punës së eksperimentuesit. Po ashtu, sepse një njeri që punon në këto ambiente, nuk ka aspak dëshirë të shikojë një qenie të gjallë të vuajë për shkak të punës së vet.

Atëherë përse disa herë anestetikët nuk përdoren?

Përgjigjia është e thjeshtë: sepse mund të ndërhyjnë në vlefshmërinë e eksperimentin.

Në çfarë mënyre?

Duke mos lejuar një vlerësim të reaksioneve të kafshës (të reksioneve që ka kafsha për shkak të substancës të testuar) sepse e droguar, apo sepse anestetikët ndërhyjnë me rrugën që substanca e përdorur në test do të kryente në mungesë të anestetikut (për shembull: mund të shkaktojë një ndryshim të dozës së substancës që është realisht e nevojshme, mund të shkaktojë rritjen e shpejtësisë së eliminimit, mund të ndërhyjë me thithjen e substancëa po me receptorët me të cilet ajo lidhet etj.).

Disa shembuj të tjerë, që ndihmojnë në sqarimin e çështjes. Le të mendojmë për një eksperimentues që po studion një anestetik të ri. Nëse kafsha do të drogohej (me një anestetik) si do të arrijë studiuesi të kuptojë nëse substanca që po testohet vepron apo jo, pra nëse ka apo jo efekte qetësuese, anestetizuese? Apo si mundet të testohet një substancë kundra dhimbjes, nëse refleksi i dhimbjes është shuar, nga anestetiku?

Po kur kryhen studime mbi epilepsinë, që bazohen mbi analizën e sjelljes së miut (komportamentale), nëse miu është i anestetizuar (droguar), si mund ta marr vesh eksperimentuesi sjelljen e modifikuar të miut?

Si ia bëhet në këto raste?

Mbi të gjithave, para se të fillojë një eksperimentim duhet që dokumentacioni dhe protokolli që mendohet të ndiqet t’i prezantohet një komiteti etik. Komiteti etik, edhe mbi bazën e motivimeve që i shtyjnë eksperimentuesit të ndërrmarin një kërkim të tillë, nëse i konsideron të panevojshme disa eksperimente mund të sugjerojë (disa) ndryshime ndaj protokollit ose edhe të mohojë dhënien e lejes për fillimin e studimit. Për më tepër në rastet kur është ngushtësisht e nevojshme eksperimentimi pa ndihmën e anestezisë atëherë duhet të merren masat që vuajtjet të jenë sa më të pakta.

Ligji imponon, ndër të tjera, që eksperimenti mbi një individ të kryhet vetëm një herë të vetme. Pra, për shembull, nëse protokolli kërkon shkaktimin e një krize epileptike, të gjitha kafshët do t’i nënshtrohen këtij eksprimenti vetëm një herë të vetme gjatë jetës së tyre.

Të gjitha këto me shpresën se do të kuptohet që, laboratorët kërkimorë nuk janë dhoma torture në të cilat veprojnë sadistë, por janë vendi ku punohet për të mirën e të gjithëve (edhe të kafshëve) dhe është ky ndërgjegjësim që e lejon shkencëtarin që të kapërcej vuajtjen e shkaktuar nga fakti se shpesh duhet të sakrifikojë kafshë.

Rinstinkt 2012

———————————————————————————

Reflektime etike mbi “të drejtat e kafshëve”

Reflektime Etike mbi “të drejtat e kafshëve”

Njerëzit vuajnë, në trajtimin e diskursit etik, nga trashëgimia e rëndë e krishtërimit. Që do të thotë se, çdo gjest, që të mund të konsiderohet etik duhet t’i përkasi një ligji të sipërm, duhet të jetë konform idesë etike.

Njeriu, dhe në sensin më të gjerë, njerëzimi (humaniteti), duhet të respektojë idenë etike, sot, sikundër njëherë e një kohë duhej të respektonte idenë e Zotit.

Demonstrimi i ekzistencës të një ideje (të tillë) të sipërme të etikës ka qenë objek i punës së filozofëve që donin të mbushnin (apo zëvendësonin) boshllëkun e lënë nga rënia e etikës fetare; sepse nuk ishim të mësuar të qëndronim pa një pronar (padron) që të na thoshte se si duhet të sillemi.

Zoti kishte vdekur, tani duhej ta zëvendësonim me një tjetër, sikundër nga mëson Niçja.

Për pasojë njeriu nuk mund të bëjë asgjë pa qenë i autorizuar nga një ent jomaterial dhe shpirtëror, nga Etika. Dostojevskij thoshte se, pa Zot gjithça është e lejuar…, tani të gjithë tremben nga ideja se pa Etikë gjithçka bëhet e mundur. Por kjo nuk është aspak e vërtetë.

Etika ka patur një origjinë historiko-biologjike. Për një periudhë  të gjatë kohe, përpara shfaqjes së  njeriut në Tokë, etika nuk ekzistonte. Nëse etika ekziston është sepse është krijuar, ose ka lindur në mënyrë të vetvetishme (spontane) nga mendimi i njeriut; është një produkt i njeriut.

Etika duhet pra të jetë konform njeriut, që e ka krijuar, jo e kundërta; njeriu nuk ka nevojë për autorizime për të “shfrytëzuar” gjithë universin si t’i vijë përshtat. Limitet e tij nuk janë në ide por në realitetin e gjërave… Njeriu ka disa limite natyrore, për më tepër, si qenie shoqërore, ka disa limite shoqërore. Që do të thotë se, unë duhet të jap llogari për atë që bëj ndaj njerëzve të tjerë, sepse duhet të rregulloj raportet e mia me ta (përjashtuar rastin e eremitëve 😉 ).

Por njerëzimi në vetvete, pra gjithësia e njerëzve, nuk duhet t’i jap llogari askujt. (Vetëm Zotit, nëse besohet në fe… por edhe këtu ka vend për diskutim.)

Ajo e etikës është një ide komode, e nevojshme për të dhënë (apo patur) disa norma bashkëjetese në shoqëri, por në momentin që pretendon të anashkalojë normat dhe të imponohet, atëherë bëhet fantazi, bestytëni e pastër.

Në realitet mbrojtësit e “të drejtave” të kafshëve (kafshistët) nuk mund të mbështeten në asnjë ide sipërore të etikës, sepse tradita nuk ka mjaftueshëm (të tilla) për të mbështetur një kauzë të tillë, dhe etika si ent shiprtëtor ekziston vetëm në traditë.

Por çfarë mund të bëjnë ata që pretendojnë se mbrojnë “të drejtat” e kafshëve? Mund natyrisht t’i kryejnë betejat  e tyre në terma shoqërorë, dhe jo etikë; pra , në vend që të kërkojnë respektim të të drejtave të kafshëve, që janë me të gjitha efektet një krijim i tyre (ekzaktësisht sikundër janë “të drejtat e njeriut”, që janë receta të rëndësishme praktikash shoqërore, por që në të vërtetë nuk kanë asnjë origjinë “natyrore” apo transhendentale nga humaniteti), mund të kërkojnë respektim të vetes së vet si njerëz “të dashur” me kafshët.

Një përqasje e tillë mund të ketë shumë më shumë sukses nga ajo aktualja, që është mjaft e ngjashme me atë të integralistëve fetarë: “përqafoni etikën tonë përndryshe do të shkoni në ferr!”.

Pretendimi i superioritetit moral të aktivistëve për të drejtat e kafshëve është kryekëput (krejt) i pa justifikuar.

In difesa della sperimentazione animale [OI]

© Rinstinkt, tetor 2012, për përkthimin shqip