Obeziteti

Obeziteti

Në vendet e zhvilluara po rritet me shpejtësi të madhe prevalenca e obezitetit – apo e ashtuquajtura “epidemia e obezitetit”. “Sindroma metabolike”,ka të bëjë me grumbullimin (akumulimin) e dhjamit, veçanërisht në zonën abdominale (të barkut). Sindroma metabolike lidhet me ndryshime të lipideve hematike (të gjakut), të hipertensionit (presionit të lartë të gjakut), rezistencë ndaj insulinës (pra humbje e efikasitetit të veprimit të insulinës) dhe një gjendje proinfiamatore-protrombike (pra që favorizon infiamacionin dhe ngjarjet koagulative).

Sindroma metabolike është shkaku kryesor i patologjive kardiovaskulare (bllokuese). Adipocitët (qelizat e dhjamit) jo vetëm që janë përgjegjës për depozitimin e lipideve, por kanë një rol të rëndësishëm edhe në metabolizmin e tij, falë sintetizimit të një varieteti citokinash* që veprojnë në nivel sistemik, pra të organizmit. Mendohet se faktorët që rrisin masën e adipocitëve kontribuojnë, edhe, në zhvillimin e sindromës metabolike.

Obeziteti është bashkëlidhur kryesisht me faktorë ambientalë si ushqyerja e tepërt dhe jo-aktiviteti fizik. Obeziteti gjithsesi lidhet edhe me faktorë gjenetikë, të trashëgueshëm. Në raste të rralla familjare, obeziteti shkaktohet nga mutacione të leptinës, të receptorit të leptinës, të prohormon-konvetrazës, të pro-opiomelanokortinës dhe të receptorit të melanokortinës 4. Obeziteti sporadik tek njeriu është bashkëlidhur me lokuse gjenetike (gjenike) që mund të favorizojnë lindjen e tij.

*Citokinat janë elementë sinjalizues të sistemit imunitar, e jo vetëm të këtij. Kimikisht janë glikoproteina të tretshme që veprojnë në përqëndrime nanomolare.

————————————————————————-

Reklama

Tumorët që lindin nga qeliza të indeve lidhorë

Tumorët që lindin nga qeliza të indeve lidhorë

Tumorët shkaktohen nga mutacione gjenetike somatike, që përcaktojnë kapacitetin e qelizës tumorale për të shpëtuar nga kontrolli i rritjes. Kjo rritje lokale krijon një masë qelizore  që quajtur tumor apo neoplazi.

Tumorët mund të qëndrojnë të kufizuar në indin e origjinës (tumorë beninj) ose mund të pushtojnë indet rrethuese dhe të përhapen në të gjithë organizmin (tumorë malinj).

Tumorët e indeve lidhor janë mjaft të shpeshtë. U përkasin tumorëve të indeve të buta.

Rritja jonormale e adipocitëve shpie në formimin e një tumori beninj të quajtur lipomë (lipoma). Lipoma, edhe pse mund të zhvillohet në çdo pjesë të organizmit, shfaqet kryesisht në formën e  një mase të butë nënlëkurore. Nga pikëpamja histologjike këto masa të indit adipoz janë të padallueshme nga indi adipoz normal.

Tumorët malinj të indit adipoz quhen liposarkomë (liposakroma). Këto dëmtime janë fortësisht malinje, dhe shpesh lindin thellë në indet pas-peritoneale.

Tumorët beninj që lindin nga fibroblastët janë mjaft të shpeshtë dhe quhen fibromë (fibroma). Tumorët malinj që lindin po nga fibroblastët quhen fibrosakromë (fibrosarkoma) dhe mund të zhvillohen në çdo vend në organizëm.

 

© mbi tekstin, Rinstinkt

—————————————————————————————