Autizmi

Autizmi

Autizmi është një gjendje që fillon përpara moshës 3 vjeçare dhe që karakterizohet nga vonesa gjuhësore, nga ndërveprime shoqërore të tjetërsuara dhe nga një sjellje e stereotipizuar.

Incidenca e çrregullimeve të spektrit autistik në disa prej raporteve më të fundit ka qenë 1 në 150, por raportime të tjera kanë treguar për një incidencë edhe më të lartë.

Nuk njihen dallime racore për sa i përket autizmit, dhe sipas përkufizimit fillimi është përpara moshës 3 vjeçare.
Është e rëndësishme të theksohet se autizmi prek kryesisht individët e seksit mashkull; ekzistojnë 4-5 herë më shumë meshkuj sesa femra me autizëm.

Incidenca e autizmit është e rritur kur është i prekur një i afërm i shkallës së parë.. Ky pohim mbështetet nga një konkordancë prej 60-92% në binjakët monozigotë, dhe nga një risk 5-10% tek vëllezërit/motrat. Gjithsesi, nuk është monogjenike dhe duket të jetë multifaktoriale.

Nuk njihen masa parandaluese.

 

Shenjat dhe simptomat e autizmit fillojnë prej moshës 3 vjeç, dhe mund të ndahen në 3 domeine kryesore:

Ndërveprime shoqërore të cënuara apo tjetërsuara: ka mungesë shikimi sy më sy, shprehje fytyre jo-normale (si e topitur, e mpirë), përdorim i tjetërsuar i gjesteve në aspektin shoqëror, zhvillim i dobët i marëdhënieve me bashkëmoshatarët ose prej mungesës së interesit ose prej paaftësisë, mungesë e ndarjes së interesit apo gëzimit me të tjerët, mungesë e reciprocitetit shoqëror dhe përgjigje e papërshtatshme ndaj nevojave apo shqetësimeve të të tjerëve.

Komunikim i tjetërsuar: ekziston një vonesë në nxjerrjen e të folurit (në outputin verbal), aftësi e cënuar apo tjetërsuar për të ndërtuar një bashkëbisedim, gjuhë përsëritëse apo e stereotipizuar, toni i të folurit është shpesh monoton, përdorim idiosinkratik i gjuhës dhe paaftësi për të kuptuar shakatë dhe ironitë.

Sjellje e kufizuar, e stereotipizuar dhe përsëritëse: ka një shqetësim për interesa të çuditshëm, jo-fleksibilitet në rutinën apo ritualet e veta, shqetësim për pjesët e objekteve, sjellje motore të stereotipizuara, një sferë të kufizuar interesash, dhe kompulsion për të rradhiru objektet sipas një skeme të caktuar.

Diagnoza vendoset nga një vlerësim klinik i realizuar nga një psikolog, neurolog apo psikiatër.

© Rinstinkt blog 2020
PDF: Autizmi

Jetesa në zonat urbane dhe shëndeti mendor

Jetesa në zona urbane dhe shëndeti mendor

Sipas Kombeve të Bashkuara përqindja e njerëzve që jetojnë në qytete apo qëndra urbane do të vijë gjithnjë e në rritje, duke u parashikuar të arrijë në 66% në vitin 2050.

Aktualisht në zona urbane jeton mbi gjysma e popullatës botërore, pra rreth 4.2 miliardë njerëz. Përllogaritjet më të fundit nga të tjera burime parashikojnë se 68% e popullatës globale do të jetojë në zona urbane deri në vitin 2050.i

Mes qëndrave urbane më të mëdha në planetin tonë janë Tokio, Japoni me 37 milionë banorë, që ndiqet nga Delhi, Indi me 29 milionë banorë dhe Shanghai me 26 milionë banorë.

Efektet jo të mira të jetesës në zona urbane njihen prej kohësh. Ndër këto efekte jo të mira janë shkalla më e lartë e sëmundjeve kardiovaskulare dhe respiratore që prek popullatat urbane.ii Por në vitet e fundit shkencëtarët kanë përftuar të dhëna që tregojnë se jetesa në zona urbane ka efekte të kqija edhe në shëndetin mendor.

Në vitet 1930të nga shkecëtarët u sugjeruar për herë të parë se jetesa urbane mund të rriste riskun për skizofreni. Që prej asaj kohe shumë studime të ndryshme epidemiologjike kanë prodhuar të dhëna për bashkëlidhjen mes rriskut të rritur për skizofreni dhe jetesës urbane.

Rreziku për të zhvilluar sëmundjen mendore të depresionit është 20% më i lartë në popullatën urbane sesa në popullatat që jetojnë jashtë qyteteve.iii Rreziku për të zhvilluar psikozë (haluçinacione, deluzione paranojë dhe mendime të çorganizuara) është 77% më e lartë në popullatat urbane sesa në ato rurale.iv Rreziku për të zhvilluar çrregullim të gjeneralizuar të ankthit është 21% më e lartë në popullatat urbane sesa në ato rurale.v

Faktorët që mund të ndikojnë dhe mund të shpjegojnë këtë risk të rritur për sëmundje mendore në zona urbane përfshijnë një mumër të ndryshëm elementësh të ambientit shoqëror si për shembull pabarazia shoqërore,vi perceptimi për krimin dhe krimi aktual, vetmia dhe izolimi,vii si dhe faktorë stresues fizikë si për shembull ndotja,viii zhurma, apo edhe hapësirat e gjelbërta të reduktuara.ix

Faktor kritik është fakti se sa më shumë kohë shpenzon në zona urbane gjatë fëmijërisë dhe adoleshencës, aq më i lartë është risku për të zhvilluar një sëmundje mendore në moshë të pjekur. Këtu duhet theksuar se ekziston një bashkëlidhje “dozë-përgjigje”, e cila jep mbështjetje indirekte për një marëdhënie kauzale/shkakësore midis jetesës urbane dhe sëmundjeve mendore.

* * *

Rinstinkt Blog 2019
PDF: Jetesa në zona urbane dhe shëndeti mendor.

* * *

Referencat:

i World Bank staff estimates based on the United Nations Population Division’s World Urbanization Prospects https://data.worldbank.org/indicator/SP.URB.TOTL?end=2018&start=1960&view=chart

ii URBAN HEALTH: Evidence, Challenges, and Directions Sandro Galea and David Vlahov, Annual Review of Public Health 2005 26:1, 341-365

iii Sundquist, K., Frank, G., & Sundquist, J. (2004). Urbanisation and incidence of psychosis and depression: Follow-up study of 4.4 million women and men in Sweden. British Journal of Psychiatry, 184(4), 293-298. doi:10.1192/bjp.184.4.293

iv Sundquist, K., Frank, G., & Sundquist, J. (2004). Urbanisation and incidence of psychosis and depression: Follow-up study of 4.4 million women and men in Sweden. British Journal of Psychiatry, 184(4), 293-298. doi:10.1192/bjp.184.4.293

v Peen, J., Schoevers, R.A., Beekman, A.T. and Dekker, J. (2010), The current status of urban‐rural differences in psychiatric disorders. Acta Psychiatrica Scandinavica, 121: 84-93. doi:10.1111/j.1600-0447.2009.01438.x

vi Chiavegatto Filho ADP, Kawachi I, Wang YP, et al Does income inequality get under the skin? A multilevel analysis of depression, anxiety and mental disorders in São Paulo, Brazil J Epidemiol Community Health 2013;67:966-972.

vii Matthews, T., Danese, A., Caspi, A., Fisher, H., Goldman-Mellor, S., Kepa, A., . . . Arseneault, L. (2019). Lonely young adults in modern Britain: Findings from an epidemiological cohort study. Psychological Medicine, 49(2), 268-277. doi:10.1017/S0033291718000788

viii Khan A, Plana-Ripoll O, Antonsen S, Brandt J, Geels C, Landecker H, et al. (2019) Environmental pollution is associated with increased risk of psychiatric disorders in the US and Denmark. PLoS Biol 17(8): e3000353. https://doi.org/10.1371/journal.pbio.3000353

ix Astell-Burt T, Feng X. Association of Urban Green Space With Mental Health and General Health Among Adults in Australia. JAMA Netw Open. 2019;2(7):e198209. doi:https://doi.org/10.1001/jamanetworkopen.2019.8209

Përqasja evolutive mbi fenomenin e vrasjes dhe fëmivrasjes (Daly dhe Wilson)

Përqasja evolutive ndihmon në “bërjen dritë” mbi fenomenin e vrasjes dhe fëmivrasjes

Kur studiuesit Daly dhe Wilson në vitin 1988 hetuan motivet e vrasjeve dhe i vunë ato nën dritën e psikologjisë evolutive rezultatet e tyre shkundën botën akademike amerikane.

Vrasja është një fenomen i rëndësishëm shoqëror dhe është e rëndësishme të kuptohet mirë sepse vetëm ashtu mund të arrihet të kontrollohet; dhe kështu shumë studiues të tjerë ishin përpjekur edhe mëpara që të studiunin fenomenin e vrasjes por pa arritur rezultate të kënaqshme.

Përpara punës seminale të studiuesve Daly dhe Wilson, tema e vrasjes ishte kuptuar shumë pak. Shumë fakte të imëta (parashikues të vrasjes) njiheshin por sidosi qëndronin të izoluar njëri prej tjetrit. Deri para momentit që kësaj sfere të aktivitetit njerëzor iu aplikua një pëqasje evolucionare, për të nuk ekzistonte një hartë. Nuk kishte një set principesh udhëzuese. Nuk kishte një set linjë guidash gjithëpërfshirëse që të ndihmonin me kërkimin.

Kur Daly dhe Wilson e hetuan temën e vrasjes nga një perspektivë evolucionare/ evolutive u duk sikur dikush ndezi dritën.
Këta dy shkencëtarë prisnin që struktura e fenomenit vrasje të kishte kuptim nga pikëpamja evolutive.

Në një prej seteve të studimeve që realizuan, ata u përqëndruan tek përgjigjet apo reagimet mashkullore ndaj pabesisë në çift (infidelity).
Në specien tonë, sikundër në specie të tjera gjitarësh (ku femra ka ovulim të brendshëm), meshkujt nuk mund të jenë kurrë të sigurt për atësinë, dhe ky fakt biologjik duhet të ketë shpurë në lindjen e adaptimeve të ndryshme për të ndihmuar meshkujt të reduktojnë gjasat që partnerja e tyre të ketë beben e ndonjë mashkulli tjetër. Kjo lloj qasje ka disa anë jo të këndshme.
Në një studim të mijëra vrasjeve në Amerikën e Veriut, Daly dhe Wilson gjetën se afërsisht një e treta (1/3) e tyre kishin të bënin me xhelozinë seksuale mashkullore (meshkujt që vrisnin parneren e tyre, apo ndërhyrësin, pra mashkullin tjetër, apo që përfundonin edhe duke vrarë veten në proces.)

Gjatë një tjetër studimi, Daly dhe Wilson ekzaminuan fëmivrasjen (filicide), pra prindërit që vrisnin fëmijët e vet. Natyrisht që kjo është shqetësuese.
Kërkime të mëparshme kishin zbuluar disa aspekte të këtij fenomeni, por Daly dhe Wilson “ndezën dritën” duke përdorur një përqasje evolucionare për ta kuptuar akoma më mirë.
Ata gjetën se, në mënyrë konsistente me parashikimet e tyre, se njerkët kishin 100 herë më shumë gjasa që të kryenin fëmivrasje nëse krahasoheshin me prindërit biologjikë. Faktori i vetëm kryesor parashikues për fëmivrasjen është statusi si njerk. Ky fakt nuk u kap nga asnjë prej studiuesve të mëparshëm që kishin ekzaminuar fëmivrasjen përpara Dalyt dhe Wilsonit.

Qeniet njerëzore janë rezultat i evolucionit. Sjellja jonë është një pjesë e rëndësishme e asaj çka jemi. Psikologjia evolutive është një përqasje për të kuptuar sjelljen njerëzore duke kuptuar të shkuarën tonë evolutive. Psikologjia evolutive nuk është gjë tjetër veçse nocioni radikal se sjellja njerëzore është pjesë e botës natyrore.

Në këtë pikë është e rëndësishme të kujtohet studiues si Daly dhe Wilson nuk po falin apo justifikojnë vrasjen apo fëmivrasjen. Asnjë nuk pohon se vetëm pse një diçka ndodh në natyrë apo ka një shpjegim apo influencë natyrore ajo është e justifikuar. Madje, në këtë rast, në të kundërt… Këta studiues dhe të tjerë si ta, po përdorin një qasje ndaj sjelljes njerëzore që informohet nga teoria evolutive në mënyrë që t’i kuptojmë më mirë këto fenomene shoqërore. Të kuptosh vrasjen dhe fëmivrasjen, është një diçka krejt e ndryshme prej justifikimit të saj.

 

 

Rinstinkt blog

Për më shumë rreth kësaj teme: Homicide: Foundations of Human Behavior (Martin Daly, Margo Wilson) 

 

 

 

Njerëzit që vuajnë nga depresioni shprehen ndryshe nga njerëzit e tjerë…

Njerëzit që vuajnë nga depresioni e përdorin gjuhën, pra të folurit dhe të shkruarit, ndryshe nga njerëzit e tjerë…

Ndoshta të gjithë e dinë se depresioni (sëmundja e depresionit, dhe jo thjeshtë një ndjenjë mërzie kalimtare) shkakton ndryshime tek mënyra se si njerëzit sillen, si ndërveprojnë me të tjerët, se si, sa dhe kur flenë gjumë etj.

Por ndoshta asnjë nuk e di se depresioni ndyshon edhe mënyrën se si individi flet, shkruan dhe shprehet. Dhe ky ndryshim në mënyrën e të folurit natyrisht që ndikon në mënyrën se si të tjerët na perceptojnë.

Shkencëtarët janë përpjekur prej kohësh që të hetojnë këtë bashkëlidhje mes depresionit dhe ndryshimeve që individët pësojnë në mënyrën se si ata shprehen, por kjo ka qenë një punë e vështirë deri para pak kohësh, sepse analizat gjuhësore, pra analizat linguistike, kryheshin duke lexuar dhe duke mbajtur shënime – që natyrisht për të realizuar studime domethënëse me monstra të mëdha kërkon një kohë të gjatë dhe një impenjim tepër të ekzagjeruar.

Ndërsa në ditët e sotme këto analiza/hetime bëhen më të thjeshta falë teknologjisë dhe metodave kompjuterike që janë të afta ta analizojnë tekstin, apo pjesë të gjëra teksti, në pak minuta.

Dhe kështu mbërrijmë tek studimi në fjalë, që është botuar në Clinical Psychological Science, dhe që ka identifikuar një klasë fjalësh që mund t’i ndihmojnë shkencëtarët në parashikimin nëse dikush është duke vuajtur nga depresioni apo jo. Thekoj: mund, sepse këto parashikime janë akoma tepër rudimentale dhe kanë nevojë për zhvillim të mëtejshëm dhe për rafinime të mëtejshme të medotës.

Cilat janë zbulimet?

Individët që vuajnë nga depresioni përdorin një sasi të ekzagjeruar fjalësh që përçojnë emocione negative.

Individët me simptoma depresioni e përdorin më shumë përemra vetorë të vetës së parë njëjës, si për shembull: ‘unë’, ‘vetvetja’, ‘mua’. Gjithashtu përdorin më pakë përemra vetorë si ‘ata’ apo ‘ato’.  ( Stephanie Rude, Eva-Maria Gortner & James Pennebaker (2004) Language use of depressed and depression-vulnerable college students, Cognition and Emotion, 18:8, 1121-1133, DOI: 10.1080/02699930441000030 )

Ky model i përdorimit të përemrave vetorë nga personat që vuajnë nga depresioni sugjeron se këta individë janë më shumë të fokusuar tek vetvetja, dhe më pak tek të tjerët, ose më pak të ndërlidhur me të tjerët.

Studime të mëparshme kanë treguar se përemrat janë më të saktë në identifikimin e depresionit në krahasim me fjalët që konotojnë emocione negative. Pra krahasojmë përdorimin e vetëm fjalëve me emocione negative dhe përdorimin e vetëm përemrave, këto të fundit janë më të sakta në identifikimin e depresionit.

(Dihet se ‘ruminacioni’ apo më shqip ripërtypja, pra të menduarit në vazhdimësi mbi problemet personale, si dhe izolimi shoqëror janë karakteristika të shpeshta të depresionit.)

depresioni ndryshimet në mënyrën e të shprehurit dhe gjuhës

Depresioni, përveç ndryshimeve të tjera, shkakton edhe  ndryshime në mënyrën e të shprehurit dhe gjuhës

Për sa i përket stilit të të shprehurit, studiuesit dhe studimi në fjalë gjetën se, fjalët absolutiste, që përçojnë probabilitete absolute, si për shembull ‘gjithnjë’, ‘asgjë’, ‘plotësisht’ etj, janë identifikues më të mirë të forumeve që merren me shëndetin mendor.

(Studimi në fjalë përqëndrohej në analizën e tekstit prej 64 forumeve online që merren me shëndetin mendor, duke analizuar tekstin e 6400 anëtarëve.)

Në njëfarë mënyre këto rezultate priteshin prej shkencëtarëve, sepse individët me depresion kanë një pikëpamje të botës më bardhë e zi, krahasuar me individët e tjerë, dhe natyshisht kjo do të shfaqej edhe në stilin e tyre të gjuhës, të të shprehurit.

 

Studimi: In an Absolute State: Elevated Use of Absolutist Words Is a Marker Specific to Anxiety, Depression, and Suicidal Ideation

© Rinstinkt Blog 2018

Çfarë roli luajnë thashethemet (gosipi) mes femrave?

Çfarë roli luajnë thashethemet (gosipi) mes femrave?

Sipas një studimi të ri të botuar në Journal of Experimental Social Psychology, thashethemet (gosipi) mund të shërbejë si një armë që femrat përdorin kundër njera-tjetrës në kompeticionin strategjik për meshkujt.thashetheme. evil indeed

Gjetja kryesore e studimit ishte se femrat kanë më shumë gjasa që të bëjnë thashetheme, si për shembull në përhapjen e informacioneve që dëmtojnë reputacionin apo në mbajtjen/tërheqjen e informacioneve pozitive rreth femrave që ato perceptojë si kërcënim të drejtëpërdrejtë apo jo të dretjëpërdrejtë për suksesin e vet romantik me seksin tjetër.

Sipas studiuesve kjo lloj sjellje është e një dezajni të tillë që të minojë joshjen romantike dhe tërheqjen sociale të rivaleve të veta intra-seksuale, pra të minojë suskesin e femrave të tjera, të cilat perceptohen si kërcënim për suksesin e vet në gjetjen e një partneri. Veçanërisht kërcënuese perceptohen femrat që kanë veshje që nxjerrin në pah më shumë nga atributet e veta.

Shkencëtarët analizuan aspekte të ndryshme, dhe një nga përfundimet që nxorën ishte se femrat transmetonin informacione që dëmtonin reputacionin e fermave të tjera pavarësisht se sa simpati kishin për to, çka sugjeron se ekziston një ndarje mes qëllimit ( të mirë?) të femrave dhe sjelljes së tyre instinktive thashethem-përhapëse.

 

© Rinstinkt Blog 2018