HENRIH HAJNE – E Dashur

HENRIH HAJNE (1791-1856)
 
Romantiku imadh gjerman, Hajne, ështe këngëtar i madh i dashurisë. Shumë poezi dhe ciklepoetike u muzikuan nga kompozitorët më të njohur, si melodi të pavdekshme tëshpirtit.
 
 
E DASHUR
 
E dashur e ëmbël, kur t`i do të jesh
Në varr të errët e shtritur,
Do zbres unë ahere poshtë tek t`i
Ndaj teje për t`u ngjitur.
Të të puth, të pushtoj, të të shtypegërsisht,
Moj e qetë, e ftohtë, e zbehtë!
Të bërtas, të dridhem,të qaj pafundësisht
Të bëhem kufomë edhe vetë.
Të vdekurit ngrihen, mesnata thërret,
Ata heqin valle në erë;
Të dy, ne rrimë në varr, unë jam
Në krahët e tua përherë.
Të vdekurit ngrihen. Gjyqi thërret
Për vaj, për t`u gëzuar;
Po ne të dy s`na ha malli aspak,
Dhe rrijmë të përqafuar.
—————————————————————————————————————–

DASHURIA E DEMONIT

MIHAIL LERMONTOV(1814-1841)
 
DASHURIA E DEMONIT – Tamara sheh në ëndërr një trim dheaq mallëngjehet, sa vec atë kërkon nëpër terr. Befas ai i shfaqet si Demoni:Tamara e lë veten të gënjehet dhe ia beson atij djalli shpirtin e saj tëvirgjër.



Jam unë ai që t`u fanit
Në mes të natës në qeli,
ai mendim që të trondit,
Ai trishtim që të venit,
Ai që pe në ëndërr t`i,
Ai që s`do e që s`e duan,
Që me vështrimin shpresat shuan,
Kamxhiku jam, që botën rreh.
Jam mbret i dijes dhe lirisë,
Armik i qiellit, gjithësisë,
Po ja, për ty në gjunjë bie!
Me gjjithë shpirt të dashurova
Prandaj ta shfaq me përgjërim
Të vetmen vojtje që provova,
Të parin lot në syrin tim.
O! Kij mëshirë – u përvëlova!
Vec fjala jote mund t`u japë
Qiejve dhe mua mirësi;
Në më rrethofsh me dashuri
Do dukem ëngjëll unë prapë
Në një parajsë e qiell të ri.
O, ndal, dëgjo, të përgjëroj,
Jam skllavi yt, të dashuroj!
Që atë cast që të vërreva
Me shpirt, pamasë e urreva
Pavdekësinë time, moj.
Zili ja pata kësaj bote
Këtë të pakët lumturi.
Kur s`jam me ty më mbytin lotë,
Më kap një tmerr e llaftari.
Në zemrën shterpë rrez` e ndritur
Sërishmi plagët m`i mais
E c`ish gjer dje dremitur,
Si gjarpr` i zgjuar nis lëviz.
Pa ty c`më është gjithësia,
Pushteti im, pavdekësia?
Fjalë të thata që s`m`i k` ënda,
Tempull vigan pa ëngjëll brenda.
Dhuroma t`ëmblën dashuri
Dhe me c`të duash ta shpërblej.
Në dashuri dhe ligësi
beso, Tamara, nuk gënjej.
…………………… Si tha këto,
E ciku lehtë buz` e nxehtë
Buzën e dredhur e të pafaj;
Kjo qe përgjigja e vërtetë
Për tërë lutjet e asaj.
Në sy e pa me sy skifteri!
Me ta e dogji. Përmes terri
Mbi të ndricoi dhe e verboi,
Sikur qe thike dhe e shpoi.
Oh! Shpirt` i ferrit triumfoi!
Dhe puthje e tij – shafran i zi –
I ra në zemër posi vrer.
Një thirrje therrëse plot tmerr
U ndje në terr e qetësi.
Kjo kish cdo gjë. Dhe dashuri
Lëngim e lutje lotë – nxehtë
Dhe Lamtumirën tërë zi
Një Lamtumirë jetës vetë.