Homeopatia: mit dhe legjendë (2)

Mbërrin kimia: Avogadroja

Homeopatia: mit dhe legjendë (2)

Ligjet e metodës homeopatike.

Pra, edhe një herë “ligjet” e metodës homeopatike, kësaj radhe të radhitura:

  • Ngjashmëria– substanca që provokon sëmundjen mund edhe ta kurojë atë.
    • (Vëmendje: vaksinat funksionojnë pikërisht në atë mënyrë, por…Kujdes, kujdes! Vaksinat nuk përdoren për të kuruar një sëmundje që është duke vepruar, por për ta parandaluar atë. Vaksinat janë zakonisht ose anatoksina ose pjesë të bakterit me veti antigjenike, të cilat, në organizmin ku injektohen, nxisin sistemin imunitar në prodhimin e kundërtrupave kundër antigjenëve që janë “sinjalet” e imunitetit humoral dhe qelizor! Mekanizmi i veprimit të vaksinave njihet plotësisht. Ndërsa mjekimet homeopatike nuk kanë asnjë mekanizëm veprimi të provuar dhe të vërtetuar, janë thjesht ujë!Pra nuk kanë asgjë të përbashkët, përveçse “faktit” se janë, edhe, “shkaktarët” e sëmundjes që kurojnë!).
    • Infinitezimaliteti – sa më shumë tretet një ilaç homeopatik, akoma më i madh është forca e tij kuruese. (S’ka rëndësi nëse pas 12 hollimesh të raportit 1 pjesë tretësirë, nga ajo e holluara në hapin e mëparshëm, me 100 pjesë uji, nuk ka më molekula të principit aktiv; “ilaçet” homeopatike më të shtrenjta arrijnë deri në 100 apo 1000 hollime të njëpasnjëshme).
    • Dinamizimi – tretësira, hollim pas hollimi, tundet (por nuk shkundet!) qindra herë në minutë për të “rizgjuar vetitë kuruese të substancave dhe vendosjen e tyre në kushtet për të vepruar në organizmin tonë” (citim nga themeluesi i homeopatisë, gjermani Hanhemann).

Pra, kundër çdo ligji të fizikës dhe kimisë, duke u mbështetur më shumë mbi një version “të lagur” të magjisë sesa mbindonjë metodologji të caktuar shkencore, ky “dinamizim” kthehet në esencën e kurës homeopatike, dhe shpesh quhet “fuqizim”. Duket e pabesueshme por homeopatët deklarojnë se sa më shumë ta tundësh (dhe jo shkundësh! 😛 ) një tretësirë dhe sa më shumë ta hollosh, aq më shumë bëhet e fuqishme (dhe duhet të merret me përgjegjësi, duke ndjekur direktivat e “mjekut” homeopat, që natyrish paguhet për të të thënë se sa, kur dhe si duhet t’i pish pikat e ujit!).

Homeopatia: metoda Korsakov

Reklama

Mbërrin kimia: Avogadroja

Homeopatia: mit dhe legjendë (1)

Hahnemann dhe origjina e homeopatisë

Mbërrin kimia: Avogadroja

Homeopatia avancoi ngadalë gjatë 1800-ës, ndërsa komuniteti shkencor në 1860 pranon teoritë e Avogadros… Mëkat për vonesën sepse pikërisht në ato teori gjendet shpjegimi se përse homeopatia është absurde dhe e pavlerë: një mol i çfarëdo substance, përmban një numër N molekulash, të barabartë me 6,022x 1023 (numri i famshëm i Avogadros).

Duke njohur numrin e molekulave për sasi materieje, gjendet me thjeshtësi se sa molekula substance aktive mbeten në tretësirë pas një njëpasnjëshmëre tretjesh homeopatike 1:100… absolutisht as edhe një e vetme!

Një shembull: marrim parasysh një substancë me peshë molekulare baraz me 100. Një gram i kësaj substance në 100 ml tretësirë (1CH) do të përmbajë 6,022×1021 molekula; një hollim 2CH do të përmbajë 0.01 gram dhe 6.022 x 1019 molekula… nëse mbërrijmë në tretjen (hollimin) 11CH tretësira rezultante do të përmbajë 0,00000000000000000001gram nga substanca jonë (psh karbonat kalciumi CaCO3) dhe rreth 60 molekula. Tretja (hollimi) i mëpasshëm (12CH) do të përmbajë 0,6022 molekula. Në tretësirën tonë (të stërstër…stërholluar) nuk do të ketë as edhe një molekulë!!! Vini re në hollimin e 12-të, të llojit 1:100, do të gjenden në tretësirën tonë vetëm 0.6022 molekula, pra as edhe një molekulë  “e plotë”! Nëse do të vazhdonim deri në hollimin e 30CH (pra 30-të hollime, të njëpasnjëshme, në raportin 1 pjesë tretësirë,nga ajo që ka pësuar hollime të mëparshme,me 100 pjesë ujë), teorikisht dhe fatkeqësisht për homeopatinë edhe praktikisht do të tresnim një sasi uji me tjetër ujë (pra, kohë e humbur!).

Si përfundim: në hollime të mëdha (duke filluar që nga 12CH e shumëpërdorur), ligjet e kimisë tregojnë se produkti përfundimtar është aq shumë i holluar saqë nuk përmban as edhe një molekulë nga substanca fillestare.

Mëkat për homeopatinë, sepse që nga 1860-ta dhe në vazhdim asnjë person me pak tru të shëndoshë nuk duhej t’u besonte atyre legjendave… apo jo?? Posi, posi! Në të kundërt!

Duke u bërë qesharakë, përballë pavlefshmërisë së kurave të veta, homeopatët janë përpjekur të shpëtojnë vetveten (duke ia dalë!) duke justifikuar funksionimin e “ilaçeve” të veta me anë të të shpikjes së “memorjes së ujit”, i cili i dinamizuar në mënyrën e duhur është i aftë të mbajë mend molekulat e principit aktiv,i cili pas atyre hollimeve të shumta të njëpasnjëshme nuk gjendet më në tretësirën  përfundimtare. Praktikisht uji kthehet në një lloj perëndie (të homeopatëve) me një veçri të rëndësishme, atë të mbajtjes mend të principit aktiv (që praktikisht hollohet deri sa zhduket).

 

Homeopatia: mit dhe legjendë (2)

Homeopatia: metoda Korsakov

Hahnemann dhe origjina e homeopatisë.

Homeopatia: mit dhe legjendë (1)

Hahnemann dhe origjina e homeopatisë.

Homeopatia lindi në një periudhë (fillimi i viteve 1800) kur marrja e gjakut nga trupi, futja e lëngjeve nga rektusi për pastrimin e zorrëve dhe shushunjat përdoreshin gjerësisht për të kuruar pacientët. Pastëri dhe kimia ishin ende shumë larg dhe mund të kuptohet fare mirë se si homeopatia e kishte të lehtë të merrte udhën drej famës në atë (këtë) botë plot me injorantë, mungesë teorish shkencore dhe  kurash të sigurta për sëmundjet e shumta të kohës së atëhershme.

Nga Gjermania e asaj kohe, Samuel Hahnemann, i zhgënjyer nga dështimet e mjekësisë zyrtare dhe pa njohjen e kimisë që do të vinte vetëm 50 vite më vonë, i dha fillesën metodës homeopatike.

Procedimi i tij tipik konsistonte në marrjen e përzierjes fillestare (një miks ujë-akool dhe substance “kuruese”), vendosjen e një pjese në 100 pjesë ujë (pra, në raportin 1 me 100),  tundja dy herë dhe… kështu përftohej tretësia e parë në njëqind pjesë ujë (1CH). Nga kjo tretësirë (me një pjesë të vetme “përbërjeje” në njëqind pjesë ujë), merret përsëri një pjesë, për ta thjeshtuar le të themi se merret një pikë, dhe hollohet (apo tretet) në 99 pika (pjesë) ujë (më pas duke e “tundur” të gjithë tretësirën), duke përftuar tretjen e dyte në raportin 1:100 (2CH); dhe kështu me radhë e me radhë deri në tretëjen (hollimin) e dhjetë, të njëzetë, dhe të tridhjetë, hollim që përdoret shumë edhe sot.

Numri i herëve që duhet të “tundet” (por jo shkundej!!) ampula, më pas, u standardizua në 100 herë.

Me kalimin e kohës (shekujve) legjenda ka bindur shumë njerëz se “tundjet” (por jo shkundjet!) banale, janë në realitet njëfarë “dinamizimi” i ilaçit, se janë “fuqizime” të tretësirës, me fuqinë magjike të gdhendjes në ujë të fuqisë kuruese të homeopatisë. Është pak a shumë siç ndodh edhe me fetë, disa zakone të rëndomta kthehen shpejt në dogma dhe të vërteta absolute që duhen ndjekur nga besimtarët. Në fakt pas 200 vitesh mund të lexohen ende libra në të cilët flitet hollësisht mbi mënyrën sesi duhen “tundur” (dhe jo shkundur) këto ampula të bekuara, për sa kohë dhe për sa herë, në mënyrë që të përftohen tretësira vërtet “efikase”.

Realiteti i fakteve, natyrisht, ishte (është) i ndryshëm, dhe u zbulua pas 150 vitesh (nga dalja në qarkullim e homeopatisë) nga një italian.

Mbërrin kimia: Avogadroja

Homeopatia: mit dhe legjendë (1)

Homeopatia: mit dhe legjendë (1)

Përpara se të filloj: me homeopati nuk nënkuptohen metodat natyrore, fitoterapiia (praktika terapeutike që lidhen me përdorimin e bimëve) apo agopunktura.

Edhe pse bëjnë pjesë tek mjekësia alternative këto të fundit kanë një traditë mijëra vjeçare dhe shkenca, shpesh, pas studimesh të thelluara, del në përfundimin se edhe ato kanë principe aktive dhe efekte mirëbërëse (të dobishme). Një shembull? Edhe pse agopunktura nuk vepron mbi “flukset e energjisë” sikundër thonë mbështetësit e saj dhe traditat kineze, gjithsesi duken të konsoliduara të dhënat se gjilpëra (ageja) stimulon prodhimin e një substance që vepron si analgjezik (kundër dhimbjes) dhe ka, pra, efekte mirëbërëse reale.

Homeopatia është tërësisht një tjetër gjë.

Me homeopati nënkuptohen ato metoda “terapeutike” që ndjekin principin e ngjashmërisë së ilaçit, pra thonë se për të kuruar një person të sëmurë është e nevojshme dhënia e një doze fortësisht të holluar të një substance që shkakton në organizëm efekte (simptoma) të ngjashme me ato që shkakton sëmundja nga e cila duam të kurohemi.

Për shembull: Kinina (pluhur i hidhur me ngjyrë të bardhë, që nxirret nga lëvorja e drurit të kinës dhe përdoret në mjekësi sidomos kundër sëmundjes së malaries) kuron malarjen. Por si kinina ashtu edhe malarja shkaktojnë dhimbje koke. Ky ishte vëzhgimi që bëri “iluministi” Hahnemann! Dhe prej këtej, vuala: hollime të pafndme të njëpasnjëshme të kininës. Çfarë vëzhgimi thuaj!!

Praktikisht, për të kuruar një person duhet të përdoret e njëjta substancë  që do të shkaktonte patologjinë në një person të shëndetshëm, pra duhet përdorur një substancë  “e ngjashme me sëmundjen”.

Këto dhe shumë të tjera qëndrojnë në thelb të një pseudoshkence shumë të rrezikshme që po përhapet në perëndimin “racional”.

Edhe pse, praktikisht, nuk bën asgjë, homeopatia është e rrezikshme.

[Lexo vazhdimin: Hahnemann dhe origjina e homeopatisë]

 

Rinstinkt, 2012

——————————————————————————

Efekti placebo

Efekti placebo

 

Placebo-ja është një substancë inerte (jo aktive, që nuk ka asnjë veprim terapeutik vetjak) që mund të përkufizohet si, me një ekfekt terapeutik baraz me zero. Por nga ana tjetër, është një fakt i konfirmuar se placebo-ja nuk ka një efekt “zero”, sepse me mekanizma të ndryshëm mund të arrihet një “efekt” i matshëm, afër zeros por asnjëherë i paqenë.

Për këtë arsye placebo-ja përdoret gjerësisht si metër (i njohur shkencërisht) krahasues për substanca që eksperimentohen në mjekësi ose për të krahasuar efektin e një ilaçi me vazhdimin natyror të sëmundjes, pra me sëmundjen pa ndërhyrje.

Praktikisht, nëse dua të marr vesh nëse një ilaç punon apo jo, e krahasoj me një placebo. Nëse ilaçi funksionon 10 dhe placebo-ja funksionon 2 (i dhënë në të njëjtat kushte), atëherë ai ilaç është i efektshëm. Nëse ilaçi funksionon 5 dhe placebo-ja 4 atëherë dalim në përfundimin se ilaçi në fjalë nuk ka ndonjë efekt të veçantë.

Placebos i jepet një formë “e nevojshme”, për të kryer këto lloj provash, apo krahasimesh, në mënyrë që subjekti mbi të cilin bëhet testimi të mos e di ndryshimin mes placebos dhe ilaçit. Placebo-ja mund të ketë formën e një pilule, një shurupi apo një solucioni që jepet me anë të gjilpërës dhe përgatitet pothuajse gjithnjë me sheqer, amidon apo laktoz, që janë substanca që nuk kanë efekte terapeutike të mirëfillta.

Por gjithsesi, nëse një pacienti me dhimbje koke i japin një pilulë me sheqer duke i thënë se po i japim një bar kunda dhimbjes, dhimbja e tij e kokës ka shumë mundësi që të zbehet, mbase për pak apo shumë pak, por do të zbehet.

Pse? …

Perceptimi ynë i dhimbjes, kufiri i durimit, reagimi i psikikës tonë për të bërë që ajo dhimbje të ndihet më pak, të gjitha këto ndihmohen dhe përforcohen nga pilula e sheqerit të cilës i japim “fuqi” që në të vërtetë nuk i ka; bindemi se marrim diçka efikase, kuruese (kurative).

Nëse pastaj e përforcojmë këtë “bindje” mirëbërëse të pilulës prej sheqeri me elementë të tjerë, si një ngjyra e ndezur, forma karakteristike e pilulës apo edhe fjalët e mira të mjekut,  efekti do të jetë edhe më i madh. Efekti pralcebo! 🙂

Efekti placebo, sipas pjesës më të madhe të shkencëtarëve ekziston dhe njihet në atë pikë saqë të përdoret edhe si metër për vlerësimin e trajtimeve mjekësore.

Efekti placebo është ai efekt (ajo dukuri) që shpjegon “efektet” e produkteve homeopatike në të cilët nuk ka asnjë gjurmë të substancës aktive. Me këtë mekanizëm (me placebon) duket se shpjegohen edhe të tjera efekte të lehta të mjekimeve alternative si agopunktura. Natyrisht një placebo nuk ka asnjë ekfekt anësor (efekt kolateral).

Mund të konsiderohen placebo edhe disa akte kirurgjikale apo egzaminime diagnostike; i vetmi kusht është që, në të vërtetë, në rastin e parë të mos kryhet asnjë operacion kirurgjik kurues dhe në të dytin të mos kryhet asnjë ekzaminim.

Nëse efekti placebo funksionon “kaq mirë”, pse nuk përdoret gjerësisht?

Ka dy arsye kryesore: i pari është se efekti i placebos i detyrohet njëgënjeshtre”. I dyti është etik. Është e drejtë t’i jepet pacientin “asgjë” edhe pse me një qëllim të mirë?

Në praktikën e përditshme mjekësore, janë të shumtë mjekët që japin placebo për të përmirësuar disa shqetësime të vogla. Në këto raste zakonisht jepen vitamina, integratorë dhe minerale.

Efekti placebo funksionon aq mirë saqë njihet edhe “verësia nga placebo-ja”. Persona që vuajnë nga një patologji, për shembull dhimbja e kokës, “kuroheshin” (trajtoheshin) me një pilulë sheqeri çdo ditë. Dhimbja e kokës përmirësohej,çuditërisht. Kur ndërpritej marrja e pilulës, problemi, dhimbja e kokës, rishfaqej edhe më i fortë.

Është gjithashtu e demonstruar se efekti placebo mund të kushtëzojë apo modifikojë parametra jetësorë si presioni arterioz, frekuenca kardiake apo glicemia (niveli i sheqerit në gjak).

Forca e mendjes! Ajo e vërtata jo ajo newage, apo alternativeshifsaimirjam. Efekti placebo nuk “funksionon” kur subjekti humbet ndjenjat (anestezi, koma) ose ka probleme të rënda cerebrale (trunore).

Dy duket se janë mekanizmat që rregullojnë efektin placebo:

I pari, ai psikologjik; bindemi se do të jemi më mirë dhe në fakt jemi.

I dyti, endokrin; organizmi ynë ndihet i kuruar dhe pret një përmirësim të gjendjes. Për këtë arsye prodhohen disa substanca të quajtura endorfina që kanë funksionin e relaksimit. Sjellin kënaqësi dhe lehtësojnë durimin e dhimbjes dhe vuajtjes.

Është kryer një eksperiment i lezetshëm, që qartëson edhe më mirë se si dhe në çfarë thellësie truri ynë “bindet” se trupi është më mirë. Bëhet fjalë për studimin e Kirsch-ut dhe Weixel-it, studim që analizoi efektin e placebos duke u dhënë subjekteve kafe me dhe pa kafeinë.

Tre grupe pacientësh të ndarë në A, B dhe C.

Grupi A mori kafe pa kafeinë, grupi B mori kafe normale me kafeinë, ndërsa grupit C i thanë se do të merrte kafe normale me kafeinë por në realitet iu dha vetën kafe e dekafeinizuar.

Studiuesit matën parametrat klinik të të gjithë pacientëve duke regjistruar frekuencën kardiake, vëmendjen, tensionin nervor dhe presionin arterioz.

Cilët “pacientë” (subjekte) pësuan më shumë ndryshime të këtyre parametrave?

Pritshmëritë ishin se vetëm pacientët që morën kafe normale (B) do të kishin një rritje të ndjeshme të parametrave, ndërsa të tjerët jo. Por ndodhi e kundërta: rritjet e ndjeshme të parametrave u regjistruan vetëm për subjektet e grupit C (ai që mori kafe të dekafeinizuar, por që po mendonte se po pinte kafe normale!), ndërsa në grupet A dhe B edhe pse në një shkallë të ndryshme, rritjet e parametrave nuk ishin domethënëse dhe mbi të gjitha jo më të larta se ato të grupit C.

Del nga ky studim se efekti ibindjes mendore”  se po merret kafeinë është më i fuqishëm se marrja reale e kafeinës.

Ka edhe studiues që e mohojnë ekzistencën e efektit placebo. Sipas tyre nuk ekziston asnjë efekt i induktuar nga substanca inerte, dhe rastet në të cilat ka përmirësim i detyrohen regresioneve të vetvetishme, luhatjeve të sëmundjes, trajtimeve të tjera apo kushtëzimeve psikologjike dhe të tjera.

© Rinstinkt, dhjetor 2012