Mendime racionale nga Ayn Rand (2)

Mendime racionale nga Ayn Rand (2)

Ayn Rand ka qenë një shkrimtare e filozofe ruso-amerikane. Në veprat e saj ka formuluar nje sistem filozofik dhe te jetes të bazuar në lirinë individuale, te drejtat natyrore, egoizmin racional dhe kapitalizmin “laissez-faire”. Ajo iu kundërvu fesë, luftës dhe çdo forme të ndërhyrjes së shtetit në ekonomi. Librat dhe mendimi i saj kanë qenë dhe jane ndër më të lexuarit më ndikuesit në kulturën amerikane.

Mund të informoheni më gjerë për të dhe filozofinë e saj në këto nyje:
AynRand.org
Objectivism Reference Center
Ayn Rand Lexicon

 

«Përderisa religjioni është një formë filozofie primitive - një përpjekje për të ofruar një vizion të plotë të realitetit - shumë nga mitet e tij janë të shtrembëruar, alegori të dramatizuara të bazuara në disa elemente vërtetësie, aspekte të ekzistencës së njeriut, disa aktuale, edhe pse shpesh tepër të pakapshme»

«Përderisa religjioni është një formë filozofie primitive – një përpjekje për të ofruar një vizion të plotë të realitetit – shumë nga mitet e tij janë të shtrembëruar, alegori të dramatizuara të bazuara në disa elemente vërtetësie, aspekte të ekzistencës së njeriut, disa aktuale, edhe pse shpesh tepër të pakapshme»

«Fe dhe forcë... janë korolare: çdo periudhë e historisë e dominuar nga misticizmi, ishte një periudhë e statizmit, diktaturës, e tiranisë.»

«Fe dhe forcë… janë korolare: çdo periudhë e historisë e dominuar nga misticizmi, ishte një periudhë e statizmit, diktaturës, e tiranisë.»

«Cila është natyra e fajit që mësuesit tuaj quajnë Mëkati Origjinal [i njeriut]? Cilat janë të ligat që fitoi njeriu kur ra prej gjendjes që ata konsiderojnë perfeksion? Miti i tyre deklaron se ai hëngri frutin e pemës së njohurisë - ai fitoi një mendje dhe u bë një qenie racionale. Ishte njohuria e së mirës dhe së keqes - ai u bë një qenie morale. Ai u dënua që ta fitonte buken e vet me punën e vet - ai u bë një qenie prodhuese. Ai u dënua që të ndjente dëshirë - ai fitoi aftësinë e kënaqësisë sekseuale. Të kqijat për të cilat e mallkojnë atë janë arsyeja, moraliteti, krijueshmëria, gëzimi - të gjitha vlera kardinale për ekzistencën e tij. Miti i rënies së njeriut nuk është dizenjuar për të shpjeguar dhe dënuar veset e tij, nuk janë gasbimet e tij që merren si faj, por esenca e natyrës së tij si njeri. Çfarëdo të ishte - ai robot në Kopshtin e Edenit, që ekzistonte pa mendje, pa vlera, pa punë, pa dashuri - ai nuk ishte njeri. Rënia e njeriut, sipas mësuesve tuaj, ishte që ai fitoi virtytet e nevojshme për të jetuar. Këto virtyte, sipas standardit të tyre, janë Mëkati i tij. E keqja e tij, akuzojnë ata, është se ai është njeri. Faji i tij, akuzojnë ata, është se ai jeton. Ata e quajnë atë moralitet të mëshirës dhe doktrinë të dashurisë për njeriun. Jo, thonë ata, ata nuk predikojnë se njeriu është i keq, e keqja është vetëm ai objekti i huaj: trupi i tij. Jo , thonë ata, ata nuk dëshirojnë ta vrasin atë, ata dëshirojnë vetëm ta bëjnë atë të humbasi trupin e tij. Ata përpiqen ta ndihmojnë atë, thonë ata, kundër dhimbjes së tij - dhe tregojnë mbështetësen e torturës ku e kanë lidhur, mbështetësen me dy rrota që e shtyjnë atë në drejtime të kundërta, mbështetësen  e doktrinës që ndan shpiritn dhe trupin e tij.»

«Cila është natyra e fajit që mësuesit tuaj quajnë Mëkati Origjinal [i njeriut]? Cilat janë të ligat që fitoi njeriu kur ra prej gjendjes që ata konsiderojnë perfeksion? Miti i tyre deklaron se ai hëngri frutin e pemës së njohurisë – ai fitoi një mendje dhe u bë një qenie racionale. Ishte njohuria e së mirës dhe së keqes – ai u bë një qenie morale. Ai u dënua që ta fitonte buken e vet me punën e vet – ai u bë një qenie prodhuese. Ai u dënua që të ndjente dëshirë – ai fitoi aftësinë e kënaqësisë sekseuale. Të kqijat për të cilat e mallkojnë atë janë arsyeja, moraliteti, krijueshmëria, gëzimi – të gjitha vlera kardinale për ekzistencën e tij. Miti i rënies së njeriut nuk është dizenjuar për të shpjeguar dhe dënuar veset e tij, nuk janë gasbimet e tij që merren si faj, por esenca e natyrës së tij si njeri. Çfarëdo të ishte – ai robot në Kopshtin e Edenit, që ekzistonte pa mendje, pa vlera, pa punë, pa dashuri – ai nuk ishte njeri.
Rënia e njeriut, sipas mësuesve tuaj, ishte që ai fitoi virtytet e nevojshme për të jetuar. Këto virtyte, sipas standardit të tyre, janë Mëkati i tij. E keqja e tij, akuzojnë ata, është se ai është njeri. Faji i tij, akuzojnë ata, është se ai jeton.
Ata e quajnë atë moralitet të mëshirës dhe doktrinë të dashurisë për njeriun.
Jo, thonë ata, ata nuk predikojnë se njeriu është i keq, e keqja është vetëm ai objekti i huaj: trupi i tij. Jo , thonë ata, ata nuk dëshirojnë ta vrasin atë, ata dëshirojnë vetëm ta bëjnë atë të humbasi trupin e tij. Ata përpiqen ta ndihmojnë atë, thonë ata, kundër dhimbjes së tij – dhe tregojnë mbështetësen e torturës ku e kanë lidhur, mbështetësen me dy rrota që e shtyjnë atë në drejtime të kundërta, mbështetësen e doktrinës që ndan shpiritn dhe trupin e tij.»

«Dinozaurët dhe krijesat e tyre mike u zhdukën nga kjo tokë shumë më përpara se të kishte ndonjë industrialist apo ndonjë njeri... Por kjo nuk i dha fund jetës në tokë. Në kundërshti me ekologjistët, natyra nuk qëndron e palëvizshme dhe nuk mban atë lloj "ekuilibri" që garanton mbijetesën e çdo lloj specieje - aq më pak mbijetesën e produktit të vet më të madh dhe më të brishtë: njeriu.»

«Dinozaurët dhe krijesat e tyre mike u zhdukën nga kjo tokë shumë më përpara se të kishte ndonjë industrialist apo ndonjë njeri… Por kjo nuk i dha fund jetës në tokë. Në kundërshti me ekologjistët, natyra nuk qëndron e palëvizshme dhe nuk mban atë lloj “ekuilibri” që garanton mbijetesën e çdo lloj specieje – aq më pak mbijetesën e produktit të vet më të madh dhe më të brishtë: njeriu.»

«Ekologjia si një princip shoqëror... dënon qytetet, kulturën, industrinë, teknologjinë, intelektin, dhe mbështet rikthimin e njeriut tek "natyra", në gjendjen e nënkafshëve hungëritëse që gërmojnë dheun me duar e tyre të zhveshura.»

«Ekologjia si një princip shoqëror… dënon qytetet, kulturën, industrinë, teknologjinë, intelektin, dhe mbështet rikthimin e njeriut tek “natyra”, në gjendjen e nënkafshëve hungëritëse që gërmojnë dheun me duar e tyre të zhveshura.»

[Nëse postimi të pëlqeu, dhe do të qëndrosh i/e azhornuar, mos harro të vendoshësh një “Like” tek faqja e blogut në Facebook.]

Mençuri nga Thomas Sowell

Mençuri nga Thomas Sowell

“Socializmi është një ide e mrekullueshme. Është vetëm si realitet që ka qenë shkatërrimtar. Mes njerzve të çdo race, ngjyre, dhe besimi, kudo përreth botës, socializmi ka shpënë në uri në vende që kanë patur teprica ushqimi për eksport… Megjithkëtë, për shumë nga ata që merren kryesisht me ide, socializmi mbete një ide tërheqese – në fakt, joshëse. Çdo dështim i tij shpjegohet (tutje) si për shkak të mangësive të liderve të veçantë.” – Thomas Sowell

Çdo brez i ri i lindur është në fakt një mësymje e civilizimit nga barbarë të vegjël, të cilët duhet të civilizohen përpara se të jetë tepër vonë. -Thomas Sowell.

Çdo brez i ri i lindur është në fakt një mësymje e civilizimit nga barbarë të vegjël, të cilët duhet të civilizohen përpara se të jetë tepër vonë. -Thomas Sowell.

"Pyetja më themelore nuk është se çfarë është më e mira, por se kush duhet të vendos se çfarë është më e mira." - Thomas Sowell

“Pyetja më themelore nuk është se çfarë është më e mira, por se kush duhet të vendos se çfarë është më e mira.” – Thomas Sowell

Kur do të ndihmosh njerëzit, u thua të vërtetën. Kur do të ndihmosh veten, u thua atyre atë që ata duan të dëgjojnë.

Kur do të ndihmosh njerëzit, u thua të vërtetën. Kur do të ndihmosh veten, u thua atyre atë që ata duan të dëgjojnë.

"Socializmi është një ide e mrekullueshme. Është vetëm si realitet që ka qenë shkatërrimtar. Mes njerzve të çdo race, ngjyre, dhe besimi, kudo përreth botës, socializmi ka shpënë në uri në vende që kanë patur teprica ushqimi për eksport... Megjithkëtë, për shumë nga ata që merren kryesisht me ide, socializmi mbete një ide tërheqese - në fakt, joshëse. Çdo dështim i tij shpjegohet (tutje) si për shkak të mangësive të liderve të veçantë." - Thomas Sowell

“Socializmi është një ide e mrekullueshme. Është vetëm si realitet që ka qenë shkatërrimtar. Mes njerzve të çdo race, ngjyre, dhe besimi, kudo përreth botës, socializmi ka shpënë në uri në vende që kanë patur teprica ushqimi për eksport… Megjithkëtë, për shumë nga ata që merren kryesisht me ide, socializmi mbete një ide tërheqese – në fakt, joshëse. Çdo dështim i tij shpjegohet (tutje) si për shkak të mangësive të liderve të veçantë.” – Thomas Sowell

"Konkurrenca bën një punë shumë më të efektshme sesa qeveria në mbrojtjen e konsumatorëve." - Thomas Sowell

“Konkurrenca bën një punë shumë më të efektshme sesa qeveria në mbrojtjen e konsumatorëve.” – Thomas Sowell

"Çfarë është historia veçse rrëfimi se si politikanët kanë shpenzuar gjakun dhe pasurinë e racës njerëzore?" - Thomas Sowell

“Çfarë është historia veçse rrëfimi se si politikanët kanë shpenzuar gjakun dhe pasurinë e racës njerëzore?” – Thomas Sowell

Çfarë kuptimi do të kishte të klasifikuarit e një njeriu si handikapat sepse ai sot është në një karrocë me rrota, nëse pritet që ai të eci sërisht në një muaj dhe të konkurrojë në pistë përpara fundit të vitit? E megjithatë amerikanëve u jepen etiketa 'klase' mbi bazën e gjendjes së tyre tranzitore në rrymën e të ardhurave. Nëse shumica e amerikanëve nuk qëndrojnë në të njëjtin grupim të gjerë të ardhurash as për një dekadë, ndryshimi i vazhdimshëm i 'klasës' e bën klasën në vetvete një koncept të mjegullt.

Çfarë kuptimi do të kishte të klasifikuarit e një njeriu si handikapat sepse ai sot është në një karrocë me rrota, nëse pritet që ai të eci sërisht në një muaj dhe të konkurrojë në pistë përpara fundit të vitit? E megjithatë amerikanëve u jepen etiketa ‘klase’ mbi bazën e gjendjes së tyre tranzitore në rrymën e të ardhurave. Nëse shumica e amerikanëve nuk qëndrojnë në të njëjtin grupim të gjerë të ardhurash as për një dekadë, ndryshimi i vazhdimshëm i ‘klasës’ e bën klasën në vetvete një koncept të mjegullt.

"Kurrë nuk e kam kuptuar përse është "lakmi" të duash të mbash paratë që ke fituar por nuk është lakmi të duash të marrësh paratë e dikujt tjetër." - Thomas Sowell, Barbarians inside the Gates and Other Controversial Essays

“Kurrë nuk e kam kuptuar përse është “lakmi” të duash të mbash paratë që ke fituar por nuk është lakmi të duash të marrësh paratë e dikujt tjetër.” – Thomas Sowell, Barbarians inside the Gates and Other Controversial Essays

[Nëse postimi të pëlqeu, dhe do të qëndrosh i/e azhornuar, mos harro të vendoshësh një “Like” tek faqja e blogut në Facebook.]

 

 

Snowpiercer / Akullthyesi

Snowpiercer / Akullthyesi

Snowpiercer/Akullthyesi

Snowpiercer/Akullthyesi

Akullthyesi. Film dramatik, me ngjarje që më kujtojnë teoritë utopike socialiste (të lexuara diku, të nënkuptuar në mendimet mediokre të intelektualëve të majtë), me planifikime të ekonomisë dhe të jetës së njeriut. Natyrisht tek filmi me trenin akulthyes ka edhe klasa, që sipas protagonistëve janë të pashmangshme nëse i duam të mirën akullthyesit: treni është bota, ne jemi të mbijetuarit; ne jemi treni akullthyes dhe treni është njerëzimi. Lokomotiva është e përjetshme, esenca e saj është e pavdekshme. E qartë! Treni në fjalë, në barkun e gjatë dhe të ngrohtë të së cilit zhvillohen ngjarjet e filmit apokaliptik, është një vepër e inxhenierit Wilford, manjat i hekurrudhave, që duke kuptuar se si do të përfundonin ngjarjet vendos të ndërtojë një hekurrudhë, një lakesë që kalon në tërë botën. Të kryesh një xhiro të plotë të hekurrudhës mbarëbotërore kërkon një vit të plotë… aq sa kalimi nga viti në vit mbi të njëjtën pikë, mbi të njëjtën urë – diku në botën e ngrirë nga akulli – është tanimë një ceremoni e rëndomtë që shoqërohet nga urimet e vitit të ri.

Që njerëzit gjenden në barkun e trenit për shkak të epokës akullnajore artificiale të shkaktuar nga “jeshilët”, kjo kuptohet nga mesazhet zanore që dëgjohet në sfond, që në hyrje të filmit. Por si ka mundësi që “jeshilët”… “jeshilët”… një katastrofë të tillë? E pamundur, sepse “jeshilët” i duan të mirën botës!! Aq sa cdo vit shtrydhin trurin e tyre, jo medoemos jeshil, dhe hedhin fall se si do të jetë bota pas 100 vitesh. Që prej kohës kur jeshillëku ka dalë në modë, falli jep të njëjtin rezultat: ngrohja globale po sjell fundin e planetit! (duartrokitje histerike në sallë). Për këto përfundime nuk ka nevojë për fakte. Në mendjen e profetëve “jeshilë” faktet mund të fabrikohen. Njeriu është kanceri i botës! Njeriu po ngroh globin! Le ta ftohim botën, thanë jeshilët; dhe e ftohën… Rezultati? Një katastrofë mbarëbotërore…

Një nga vagonët e trenit (Vizatim artistik)

Një nga vagonët e trenit (Vizatim artistik)

Le të rikthehemi tek filmi. Thuhet se treni është shpëtimi i fundit i njerëzimit, se është vatra e fundit e jetës. Aty gjendet gjithcka nevojitet për të jetuar/mbijetuar nga i ftohti. Treni është i vetmjaftueshëm. I ndarë në vagonë, secili me një fnksion të caktuar. Tren i gjatë, tepër i gjatë, shumë më i gjatë nga sa mund të shfaqet gjatë filmit. Në vagonët e fundit, të mjerët, që krahasohen me këpucën që vesh këmba; në kahun tjetër koka, lokomotiva, mendja, inxhenjeri. Të mjerët, meqë kanë kaluar plotë 17 vite nga apokalipsi “jeshil”që i ktheu qiellgërvishtësit në shkopinjë gjigandë akulli, bëjnë ndonjë revolucion hera herës.
Kanë kryetarët e tyre, mes të cilëve gjendet edhe një plak i cili i mëson, për arsye që do të zbulohen më tej gjatë rrjedhës së ngjarjeve. Një kamp përqëndrimi për të mjerët, të cilët ushqehen me njëfarë ushqimi të parapregatitur, të paraplanifikuar, me bazë proteinike. Aq i duhet njeriut, tek e fundit – ky është vendimi i inxhinjerit shoqëror.

Revolucioni ndodh. Qëllimi i revolucionarëve është të mbërrijnë në vagonin kryesor, në zemrën e trenit, në lokomotivë. Në fund mbërrijnë, por më parë kalojnë një botë të tërë, nga vagoni në vagon, nga pisllëku dhe errësira e vagonëve të fundit, tek dritat shumëngjyrëshe të diskotekës ku argëtohen të pasurit, nga fabrika e xhelatinave të tyre proteinike të prodhuara nga një amalgam insektesh (?) të grira tek akuariumi me peshq tropikalë (një sistem i mbyllur, që kërkon planifikim qëndror për të funksionuar- kështu mësojnë të mjerët nga një prej arkitekteve shoqërore, e marrë peng nga revolucionarët)…

Gjatë revolucionit

Gjatë revolucionit

Gjatë rrugës, nga vagoni në vagon, ka humbje, natyrisht! Por në fund një grup i vogël mbërrin në fund. Ndërsa një i vetëm, i selesionuar nga rruga e gjatë “evolutive”, nga talenti i tij, drekon me Wilifordin.

Biseda është acaruese.

Përfundon keq… për trenin. Këputet si një krimb, nga barku i të cilit dalin njerëz të lirë. Jashtë jo gjithçka është e vdekur. Mbi shpatin e një mali aty afër vihet re menjëherë një ari polar. 17 vite të mbyllur në një kafaz, i krijuar nga një inxhenjer. Inxhenjer trenash, inxhenjer shoqëror, inxhenjer utopik. Një socialist perfekt, që me premtimin për të shpëtuar atë pak njerëzim të mbetur pas katastrofës “jeshile” e mbajti të burgosur për 17 vite.

[Nëse postimi të pëlqeu, dhe do të qëndrosh i/e azhornuar, mos harro të vendoshësh një “Like” tek faqja e blogut në Facebook.]

——————————————————————————

Citime nga Margaret Thatcher

Citime nga Margaret Thatcher

Më poshtë do të gjeni një seri me citime nga ish- Kryeministrja Britanike, Margaret Thatçer, quajtur ndryshe edhe Zonja e Hekurt. Ky është një omazh, në distancë një vjetore prej vdekjes së saj, për punën e kryer në qeverinë Britanike të asokohshme, e sidomos për idetë dhe frymën e re që la pas.

[Nëse postimi të pëlqeu, dhe do të qëndrosh i/e azhornuar, mos harro të vendoshësh një “Like” tek faqja e blogut në Facebook.]

————————————————————————————-

Unë u vetëvrava – Azis Nesin

Unë u vetëvrava
nga Azis Nesin

Ca kohë më parë më ishte ngjitur një sëmundje shumë e rrezikshme. Sëmundja ishte verem, ishte aq e shpifur sa ma mërziti jetën. Shi në ato momente kryqëzoi për herë të parë mendtë e mia plani për të vrarë veten.
Dhe ja se si filloi aventura ime e parë drejt vetëvrasjes: Pyeta veten “O shpirtvrerosur romantik! Në ç’mënyrë do të të pëlqente të vdisje? Me një kobure, siç i shkon temperamentit tënd, apo me një thikë? Në thellësitë e detit, apo në rrotat e trenit? Helm apo …?”
Një zë i brendshëm foli e mu përgjigj: “Zotni! Fundi i fundit vetëm një herë në jetë vdes njeriu. Pra pse të mos përdorim metodat e verifikuara nga aristokratët për të thirrur në takim vdekjen?”
Bash ashtu, vendosa t’i jam fund jetës me farmak, duke ndjekur rrugë të njëjtë me ca personazhe të famshëm historikë, që e pritën vdekjen të shtrirë në krevatet luksozë e të rehatshëm, në pallatet e tyre mbretërore. Pak rëndësi kish që unë nuk zotëroj as krevat luksoz dhe as pallat mbretëror; shtëpia ime e thjeshtë dhe dyshemeja e shtruar me tulla mund ta kryenin po aq mirë detyrën.
Pasi e ndava mendjen u nisa drejt e për te dyqani i barnave, bleva një dozë nga helmi më vdekjeprurës dhe u ktheva në shtëpi. U futa në dhomë, e kyça derën nga brenda dhe u ula për të shkruar një letër të gjatë e romantike, që pak a shumë konsistonte në fjalët: “Adieu o botë vdekatare!”
Më pas rrokëlleva një gllënjkë helm e u shtriva përtokë, në dysheme. Prisja që të gjithë damarët të më ngushtoheshin nga çasti në çast, që ta ndalonin qarkullimin e gjakut në trup, që të paralizonin funksionin e gjendrave dhe organeve, por asgjë s’ndodhi. Pasi prita goxha gjatë u çova, piva dhe një gllënjkë farmak dhe u shtriva përdhe përsëri. Koha kaloi shpejt, po ne trup s’mu shfaqën as shenjat më të vogla të helmimit. Vetëm më vonë arrita të marr vesh që në vendin tonë shumë të dashur, ku qumështin e përziejnë me ujë, ku gjalpin e shtojnë me pluhur patatesh dhe me dhjamë kafshësh, piperin e kuq e shtojnë me pluhur tulle, këtu s’e kanë për gjë që dhe helmin të ta shesin të holluar! Do të thotë që një xhentëllmen si unë, një shërbenjës i qeverisë, një jakëbardhë si unë, s’ka as edhe një dreq shprese që të vetëvritet me sukses duke gëlltitur helm.
Shërbenjësi juaj i përvuajtur ka qëlluar kokëmushkë si natyrë. Nëse më mbushet mendja për diçka, dhe ndonjë ide më hedh rrënjë në kokë, herët a vonë unë arrij ta vë në jetë. Vendosa që t’i hedh trutë në erë me një plumb të vetëm pisqolle, që do të garantonte një vetëvrasje të sigurt. E mbusha revolen, e mbështeta tytën në ballë, mbylla sytë dhe me dhëmbët shtrënguar shkela këmbëzën. Mirëdita! Ç’dreqin ka? Fisheku s’doli. E shkela dhe një herë këmbëzën, po nuk pati asnjë ndryshim nga hera e parë. Më vonë ekspertët më shpjeguan se pistoleta ime qe importuar nga Shtetet e Bashkuara, nëpërmjet programit të ndihmës dhe asistencës ushtarake.
Pas takimit zhgënjyes me pisqollën menjëherë më shkoi mendja tek gazi. Ky po, mund të ishte vrasës i sigurt. Dhe vdekjes nga gazi nuk i mungon lavdia. Me të thënë e me të bërë mbylla çdo derë e dritare, u sigurova që kisha vulosur çdo vrimë e çdo vërë, dhe i çela deri në fund rubinetat e gazit. U rrasa në karrike dhe fillova të provoj poza të ndryshme. Në fund zgjodha një qëndrim gjithë dinjitet, që njerëzit ta kuptonin që kishin patur të bënin me një person serioz, anipse pas vdekjes. Mëngjesi u shndërrua në mesditë, pasdite e më pas muzg. Asnjë gjurmë e Asrailit vërdallë!
Aty nga mbrëmja më vizitoi një mik.
I bërtita: “Mos hyr brenda! Dil menjëherë.”
“Si është puna mor zotni?” më pyeti.
“Unë jam duke vdekur” i thashë
“Nuk je duke vdekur, maksimumi mund të jesh duke u çmendur”
Pasi i rrëfeva planin tim ai u shkri duke qeshur dhe më tha: “Më lejo të të them që je budalla i klasit të parë. Si ore nuk e ditke që tubat e gazit sot shpërndajnë vetëm ajër të pastër? Nëse e ke seriozisht këtë punën e vetëvrasjes, dëgjo këshillën time e bëj ç’të të them. Sepse kështu ndoshta do të ta shlyej gjithë miqësinë që më ke dhuruar.”
Ai më këshilloi të blej një thikë cilësore e ta rrasja në stomak, siç bëjnë trimat japonezë, e më pas, me zorrët në dorë të largohesha nga kjo botë e vdekshme prej gjaku e mishi.
E falënderova për këshillën e vyer, u nisa drejt e për në pazar ku bleva një thikë. Teksa ecja me thikën në dorë u drodha. Paj, t’ju rrëfej të vërtetën, ideja e këllitjes së zorrëve të dikujt jashtë barkut, me thikë, sidomos kur zorrët janë të tuat, nuk është shumë e këndshme. Një tjetër mendim që më shqetësonte ishte turpi fatkeq që do të mbetej pas me siguri, se kur të më bënin ekzaminimin post-mortem doktorët nuk do të gjenin dot në zorrët a në stomakun tim sendin e përkufizuar si ushqim, dhe as ndonjë gjë të ngjashme. Gjithsesi e futa thikën në mëngë dhe u nisa për në shtëpi, kur dy polica më ndalën.
Me seriozitet u përpoqa të shpjegohem: “Zotërinj, ju lutem bëni durim e më dëgjoni. Unë ia paguaj të gjitha taksat qeverisë, me përkujdesjen më të përpiktë. Nuk kam pëshpëritur as edhe një fjalë kundër qeverisjes sonë të dashur. Është zor të të dalë përballë ndonjë qytetar më i ndershëm se…”
Ma ndërprenë fjalimin e gjatë sapo vunë re dorezën e thikës që dilte nga mënga, dhe më bërtitën: “O zoti qytetar i respektuar! Ç’kërkon kjo lodër në mëngën tënde?”. Vetëm në atë moment e kuptova që sapo kisha hasur atë skuadrën speciale të policisë që kontrollon herë pas here qytetarët e respektuar, duke u përpjekur që të zvogëlojë numrin e incidenteve si zhvatjet, hajnitë apo krime të tjera kësisoji në qytet.
I thashë vetes: “O zot, kurrë nuk ka qenë e lehtë të jetosh në këtë atdheun tim, por sot po më duket po aq e vështirë edhe vdekja këtu. Edhe për sa kohë e paskemi të shkruar që ta durojmë këtë arrogancë?”
Kush dëshiron t’i çojë gjërat deri në fund, duhet të mësojë nga unë. Pasi e vendosa që t’i jap fund jetës, kush vallë mbi kët’dhe do të më ndalonte? Policia më konfiskoi thikën, e çfarë pastaj? Që ditën tjetër shkova te bakalli dhe bleva një litar të trashë e të bëshëm, të cilin e fërkova mirë e mirë me sapun. Njërin skaj e lidha tek një çengel i hekurt që varet prej tavani, tjetrin e lakova dhe duke qëndruar në këmbë mbi një karrike, futa qafën time të dobët tejetej lakut. Më pas i futa një shkelm karrikes mbi të cilën rrija. Por sa largova karrigen u përplasa në dysheme. Litari qe tepër i dobët për peshën time. Shkova të ankohesha te bakalli.
Përgjigjja e tij qe e pafajshme: “Zotni, neve nuk na vjen më ai furnizimi i parë, ai cilësori. Po s’na erdhi mall i mirë nga jashtë me çfarë do t’i kënaqim klientët tanë?”
Më në fund u binda tërësisht që për mua vdekja qe e pamundur. Meqenëse përpjekja për vetëvrasje rezultoi kaq e kotë mendova, e përse mos të rregulloj ca gjëra që i duhen jetës? Meqenëse jeta ka nevojë për stomak të mbushur u drejtova tek restoranti i parë. Aty porosita qebap viçi të fërguar me vezë dhe i hëngra, disi më i lehtësuar shpirtërisht. Pjata tjetër konsistonte në përmbajtjen e një kutie metalike me perime konservë, të skuqura në gjalpë. E mbylla të gjithën me një pilaf me kos. Ndihesha plotësisht i ngopur. Siç dola nga restoranti, mu joshën sytë nga një ëmbëltore matanë rrugës. Shkova dhe aty, dhe gëlltita një nga një pesë pasta me krem.
Një gazetashitës që po ecte në trotuar thërriste: “Gjashtëmbëdhjetë faqe për 20 qindarka! Bash gjashtëmbëdhjetë faqe! Nëse nuk keni qejf të lexoni mund ta përdorni për të bërë kaushë letre. Shisni kaushët, dhe keni për të dalë të fituar. Blini gazetën ditore…”
Në përgjithësi unë i evitoj gazetat. Por meqë u bënë kaq ditë pa shfletuar një, nuk i rezistova kureshtjes dhe ia mora një gazetashitësit. Kur mbërrita në shtëpi fillova ta shfletoj gjersa gjumi më mposhti. Ndërsa flija ndjeva një si thikë që më ngulej në stomak. Ishte një dhimbje e tmerrshme, therëse, që s’ka fjalë ta përshkruajë. Kur dhimbja u bë e padurueshme nisa të ulërija. Një rob zoti se ku kullandrisi një ambulancë, dhe më çuan në spital. Kur mbërrita në spital më kishte rënë të fikët nga dhimbjet. Me të ardhur në vete, sapo hapa sytë, pashë një doktor ndanë shtratit ku isha shtrirë.
Ai më tha: “Do kesh ngrënë ndonjë gjë të keqe. Diagnoza ishte helmim nga ushqimi. A më thua ç’ke ngrënë këtë mëngjes?”
“Hëngra ca pasta me krem dhe…”
“Çfarë…?” Thirri doktori. “Pasta me krem the? Je çmendur? Me sa duket nuk i paske lexuar gazetat këto ditë. Po t’i kishe lexuar s’do të kishe guxuar t’i aviteshe ëmbëltoreve. S’e paske marrë vesh ti që ka disa ditë që faqet e gazetave janë mbushur me lajmërime vdekjesh nga kolera që po përhapet nga pastat! Nejse, po tjetër ç’ke ngrënë sot?”
“Hëngra drekë në një restorant.”
“Drekë? Në një restorant? E çfarë hëngre?”
“Qebap viçi, perime konservë, pilaf, kos,…”
“Po çuditem që qenke ende gjallë pas gjithë këtyre! Po tjetër?”
“Për zotin asgjë tjetër s’kam ngrënë doktor. Por lexova editorialin e një gazete pro-qeverisë. Aty më filluan dhimbjet…”
“Ia paske hedhur paq. Falëndero yjet që merr ende frymë.”
Tek kthehesha për në shtëpi mendja ime më pyeste vazhdimisht: “Nëse nuk qenka e shkruar për njerëzit e varfër si unë që të jetojnë një jetë të rehatshme, atëherë pse na e mohojnë një vdekje të lehtë?”
Tani, sa herë që kam dëshirë të vetëvritem preferoj drekën në restorant ndaj çdo mjeti tjetër: helm, thikë, litar, gaz, etj.