Enfizema kronike, baza fiziologjike e enfizemës

Enfizema kronike, baza fiziologjike e enfizemës

Termi enfizemë polmonare kronike do të thotë leteralisht tepri ajri në mushkëri. Enfizema mushkërore kronike është një gjendje patologjike komplekse e karakterizuar nga bllokimi i rrugëve të ajrit nga dëmtime destruktive të mureve të hojëzave. Në pjesën më të madhe të rasteve enfizema është pasojë e zakonit të dëmshëm të duhanpirjes.

Ngjarjet patologjike kryesore që provokojnë enfizemën janë tre:

1-   Infeksioni kronik, që lind pas thithjes së tymit apo substancave të tjera që irritojnë bronket dhe bronkiolet. Agjenti irritues ndryshon rëndshëm mekanizmat  mbrojtës normalë të rrugëve të ajrit, duke provokuar paralizë të pjesshme të cilieve, qerpikëve, të epitelit të rrugëve të ajrit për shkak të nikotinës. Në këtë mënyrë mukusi nuk mund të largohet, sepse lëvizjet e qerpikëve janë inhibuar, duke rezultuar në bllokimin apo ngushtimi e rugëkalimit të ajrit.

2-   Efektet e bashkëngjitura të infeksioneve, eksesi i mukusit dhe edemës infiamatore të epitelit bronkial që provokojnë një bllokim kronik të shumë prej rrugëve të vogla të ajrit.

3-   Bllokimi e bën frymënxjerrjen jashtëzakonisht të vështirë, duke shkaktuar ngecjen, stanjimin e ajrit nëpër hojëza dhe si pasojë një hiprezgjerim të këtyre të fundit. Të gjitha këto, shtuar dhe procesin infektiv provokojnë dëmtimin e 50-80% të mureve të hojëzave.

Bllokimi bronkiolar provokon një rritje të fortë të rezistencës së rrugëve të ajrit, dhe kjo sjell si pasojë rritje të punës së parenkimës mushkërore.

Pacientët përballen me vështirësi të mëdha me kalue ajrin nëpër bronkiola gjarë frymënxjerrjes, me qenë se forca e aplikuar me nxjerrë ajrin jashtë mushkërive bie jo vetëm mbi hojëzat por edhe mbi rrugët e ajrit si bronikolat, duke i ngushtuar dhe rritur më tej rezistencën.

Humbja e madhe e parenkimës mushkërore funksionale zvogëlon aftësinë e difuzionit, shpërhapjes së gazeve, kështu që reduktohet aftësia e mushkërive me oksigjenue gjakun dhe me eliminue dioksidin e karbonit.

Parenkimë mushkërore enfizematoze, në të majtë, ku mund të shihet qartësisht dëmtimi apo "mungesa" e mureve të hojëzave. Ndërsa në të djathtë një parenkimë mushkërore normale. (Wikipedia)

Parenkimë mushkërore enfizematoze, në të majtë, ku mund të shihet qartësisht dëmtimi apo “mungesa” e mureve të hojëzave. Ndërsa në të djathtë një parenkimë mushkërore normale.
(Wikipedia)

Humbja e zonave të mëdha të parenkimës mushkërore sjell edhe një zvogëlim të numrit të kapilarëve të gjakut nëpër të cilët ky i fundit mund të qarkullojë. Si pasojë, rritet fortësisht rezistenca e enëve mushkërore. Kjo nga ana e vet prodhon një mbingarkesë në zemrën e  djathtë, që pompon gjakun drejt mushkërove, duke shkaktuar shpesh pamajftueshmëri.

Rinstinkt 2013

—————————————————————–

Advertisements

Lini një koment

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s